Table of Contents
Дијагнозата што им го променила секојдневието, на овие жени им донела и неочекувани сознанија. Едни откриле колку е важно да побараат помош, други научиле да се борат за сопственото здравје, а некои решиле да престанат да ги одложуваат соништата. Нивните исповеди откриваат дека и во најтешките животни периоди може да се променат приоритетите, односите и погледот кон иднината.
Ракот на дојка не е само медицинска дијагноза. За многу жени, моментот кога ќе ја дознаат веста означува почеток на период исполнет со прегледи, лекување, неизвесност и силни емоции. Истовремено, тоа е искуство што може да ги промени нивните односи со најблиските, односот кон работата и начинот на кој го доживуваат сопствениот живот.
Десет жени ги споделиле своите искуства со американскиот магазин Glamour, откривајќи што научиле додека се соочувале со болеста. Нивните приказни не ја разубавуваат реалноста на ракот, туку покажуваат како, покрај тешкотиите, понекогаш се појавуваат и нови сознанија, неочекувана поддршка и храброст за промени.
Рози Фавехими: дијагнозата помогнала да се открие наследен ризик во семејството
За Рози Фавехими, која работи како модел и водителка на подкаст, дијагнозата со рак на дојка во првиот стадиум донела сознание што се однесува и на здравјето на нејзиното семејство.
Во текот на испитувањата дознала дека има мутација на генот BRCA1, која е поврзана со зголемен ризик од одредени видови рак. Понатамошните проверки покажале дека и нејзиниот татко ја носи истата генетска мутација.
Ова откритие му овозможило да разговара со лекарите за соодветно следење и превентивни мерки. И двете нејзини деца имаат по 50 проценти веројатност да ја наследат семејната варијанта, па Рози смета дека е важно да располагаат со информациите кога ќе дојде вистинското време за разговор и генетско советување.
Искуството ја поттикнало и поинаку да го организира секојдневието. Повеќе внимание посветува на моментите што ја прават среќна, на патувањата и на времето поминато со семејството.
Нејзината приказна покажува дека генетските информации можат да бидат важни и за поширокото семејство. Сепак, присуството на мутација BRCA1 не значи дека човек сигурно ќе развие рак. Ризикот и соодветните мерки треба да се проценуваат индивидуално, со помош на медицински стручњаци.
Кјара Принц: стравот од јавноста го заменила со желба да им помогне на другите
Кјара Принц имала 36 години кога во 2024 година ѝ бил дијагностициран инвазивен дуктален карцином на дојка во стадиум 2Б.
За време на лекувањето, таа го документирала своето искуство преку фотографии и видеозаписи, но првично ги чувала само за себе. Не планирала да ја споделува личната приказна на социјалните мрежи.
По завршувањето на терапијата, кога го заѕвонила ѕвончето во клиниката, почувствувала дека е подготвена да направи нешто што дотогаш ѝ изгледало туѓо – да проговори јавно за болеста.
Како интровертна личност, Кјара не била навикната да го изложува својот приватен живот пред непознати луѓе. Но, постепено сфатила дека нејзиното искуство може да им помогне на други жени да се почувствуваат разбрани.
Со споделувањето на својата приказна таа се поврзала со други пациентки и жени што го преживеале ракот на дојка, меѓу кои и преку организации за поддршка.
Поврзани објави
За неа, зборувањето за болеста станало симболичен почеток на ново поглавје – можност од лично искуство да создаде нешто што ќе им значи и на другите.
Кристина Носе: научила да не ја гледа иднината исклучиво низ стравот
Кристина Носе, мајка на две деца, се соочила со две тешки искуства во краток период. По 40-тиот роденден доживеала спонтан абортус, а неколку месеци подоцна, при првата мамографија, ѝ бил откриен рак на дојка во првиот стадиум.
Загубата на бременоста била особено болна бидејќи се надевала дека ќе го прошири семејството. Дијагнозата дополнително ја променила нејзината перспектива и ја натерала повторно да размисли за очекувањата што ги имала од животот.
Кристина раскажува дека од лекарот дознала оти бременоста можела да ја усложни дијагностиката и лекувањето, зависно од карактеристиките на туморот. Тоа ја навело да размислува за времето во кое била откриена болеста, иако тагата по загубата на бебето останала дел од нејзиното искуство.
Со текот на времето, таа почнала свесно да го менува начинот на кој размислува за иднината. Наместо постојано да се подготвува за најлошото сценарио, се обидува да остави простор и за можноста работите да се развијат подобро отколку што очекува.
Важно е нејзиното лично доживување да не се толкува како општо медицинско правило. Спонтаниот абортус не е заштита од рак на дојка, а од оваа приказна не може да се заклучи дека загубата на бременоста ја спречила или забавила болеста.
Викторија Прајс: пронашла заедница што ја разбира без многу објаснувања
Викторија Прајс била помлада од 30 години кога дознала дека има дуктален карцином in situ, познат и како стадиум 0. За неа, дијагнозата во толку рана возраст била тешко и збунувачко искуство.
Една од највредните работи што ги открила во тој период била поддршката од други жени што минувале низ слични предизвици.
Тие ги разбирале нејзините стравови пред испитувањата, неизвесноста по дијагнозата, тешкотиите за време на лекувањето и прашањата што се појавуваат по неговото завршување. Викторија вели дека токму чувството на припадност и разбирање ѝ помагало да продолжи напред.
Со некои од овие жени останала блиска и по лекувањето. Иако не живеат во ист град, контактот и меѓусебната поддршка продолжиле.
Нејзиното искуство покажува колку значајни можат да бидат групите за поддршка и разговорите со луѓе што минуваат низ слични околности. Тие не го заменуваат медицинскиот третман, но можат да помогнат во справувањето со емоционалниот товар.
Џесика Рајт: сфатила дека не мора да биде силна сама
За Џесика Рајт, која работи во финансискиот сектор, дијагнозата дошла една година по смртта на таткото на нејзиниот син. Како самохрана мајка, во тој период практично сама се грижела за детето и ги исполнувала секојдневните обврски.
