Преголемата самостојност не е секогаш знак на сила. Понекогаш зад неа се крие детство во кое човек научил дека не може да се потпре на другите и дека сите проблеми мора да ги решава сам.
Некои луѓе се толку навикнати да се потпираат исклучиво на себе што им е тешко да побараат помош дури и кога навистина им е потребна. Оваа навика понекогаш има корени во детството, кога одредени искуства ги научиле дека не можат да очекуваат поддршка од другите. Според психолошките објаснувања, таквото однесување може да се развие како начин за справување со несигурноста и разочарувањата.
1. Морале да пораснат пребрзо. Децата што преземаат одговорности несоодветни за нивната возраст, како грижа за помалите браќа и сестри или емоционална поддршка на родителите, може да развијат чувство дека секогаш мора да бидат силни. Оваа појава се нарекува парентификација. Подоцна, тие може да продолжат да веруваат дека туѓите потреби се поважни од нивните и дека мора сами да се справуваат со проблемите.
2. Нивните чувства биле игнорирани. Ако родителите ги омаловажувале емоциите на детето, го критикувале затоа што плаче или му велеле дека претерува, тоа може да научи да ги крие своите чувства. Во зрелоста, таквите луѓе понекогаш тешко зборуваат за своите проблеми и се плашат да покажат ранливост.
3. Од нив се очекувало да бидат совршени. Постојаниот притисок да бидат најдобри и стравот од грешки може да создадат уверување дека барањето помош е знак на слабост. Наместо да признаат дека нешто не можат сами, тие продолжуваат да се трудат, дури и кога се исцрпени.
Поврзани објави
4. Немале на кого да се потпрат. Кога детето не добива помош од родителите или од блиските луѓе во важни моменти, може да заклучи дека нема смисла да очекува поддршка. Со текот на времето, самостојноста станува навика, а барањето помош му изгледа непријатно или неприродно.
5. Постојано биле критикувани. Децата што често биле критикувани и за најмалите грешки може да развијат чувство дека никогаш не се доволно добри. Како возрасни, тие може да избегнуваат да поставуваат прашања или да бараат совет, плашејќи се дека ќе бидат осудени или дека ќе откријат дека нешто не знаат.
6. Растеле со непредвидливи родители. Кога родителите понекогаш се грижливи и достапни, а другпат ладни и незаинтересирани, детето тешко развива чувство на сигурност. Поради тоа може да научи да се потпира само на себе и подоцна да му биде тешко да им верува на другите. Сепак, овие искуства не влијаат врз сите луѓе на ист начин, а способноста да се побара помош може да се развива и во зрелоста.
Фото: Gemini_Generated_Image_
