Токму затоа понекогаш помага да се вратиме на местото каде што сме ја добиле првичната идеја. Познатата околина може повторно да ни го активира сеќавањето што ни било потребно.
Влегувате во кујната и одеднаш стоите среде просторијата без да знаете зошто сте дошле. Останувате неколку секунди и се обидувате да се сетите што сте сакале да земете. Потоа се враќате назад – и токму тогаш ви текнува.
Ова е едно од оние мали секојдневни искуства што можат да нè натераат да се запрашаме дали почнуваме да забораваме премногу. Но во голем број случаи објаснувањето е многу поедноставно.
Нашата меморија не функционира како камера која непрекинато снима сè околу нас. Вниманието постојано избира што е важно, а што може да биде занемарено. Кога преминуваме од една просторија во друга, се менува и контекстот во кој сме се наоѓале.
Токму затоа понекогаш помага да се вратиме на местото каде што сме ја добиле првичната идеја. Познатата околина може повторно да ни го активира сеќавањето што ни било потребно.
Ова особено лесно се случува кога сме:
Поврзани објави
- уморни;
- расеани;
- преоптоварени со информации;
- во брзање;
- преокупирани со повеќе работи истовремено.
Понекогаш проблемот не е меморијата, туку вниманието
Ако во исто време размислуваме за работа, порака што треба да ја испратиме, ручекот и нешто што сме заборавиле да купиме, мозокот има многу повеќе информации за обработка. Во таква ситуација, едноставна намера како „ќе одам по очилата“ лесно може да исчезне од активното внимание.
Затоа следниот пат кога ќе се најдете во соба и ќе се прашате „што барав јас тука?“, нема потреба веднаш да се загрижите. Вратете се чекор назад, размислете што правевте пред да станете и оставете му на мозокот момент да го поврзе контекстот.
Ако, сепак, заборавеноста е честа, се влошува или почнува сериозно да го попречува секојдневниот живот, тогаш е разумно да се разговара со лекар. Едно заборавање е дел од секојдневието – промената што упорно се повторува е веќе друга приказна.
pexels- zaboravenost
