Table of Contents
Психолозите наведуваат 4 фрази што ги повторуваат луѓето со ниска емоционална интелигенција
Клиничката психологинка д-р Кортни Ворен издвојува неколку реченици кои можат да бидат предупредувачки знаци за ниска емоционална интелигенција, пишува UNIAN.
„Не сум јас виновен/виновна“ / „Тоа е поради тебе“
Избегнувањето одговорност за сопствените грешки е еден од значајните показатели за ниска емоционална интелигенција. Луѓето со пониска емоционална зрелост, наместо да ги анализираат своите грешки или да се извинат, често веднаш бараат некого кого можат да го обвинат.
Зад постојаното префрлање на вината најчесто се кријат страв од неуспех и нестабилно чувство за сопствената вредност, поради што личноста се обидува по секоја цена да ја одржи сликата за себе како некој што не греши.
„Не ти реков ли?“ / „Пак бев во право“
Потребата по секоја цена да се докаже дека личноста била во право може да открива силна потреба за доминација. Човекот со ниска емоционална интелигенција не бара договор или оптимално решение на проблемот – многу поважно му е да ја потврди сопствената супериорност.
Дури и кога нуди поддршка или совет, длабоко во себе понекогаш го чека моментот кога ќе може да триумфира над соговорникот и да покаже дека токму тој или таа цело време бил/а во право.
„Не ми требаш за ништо“
Иако овие зборови можат да звучат како изјава на независност, тие всушност можат да бидат штетен одбранбен механизам. Покажувањето екстремна самодоволност може да служи за создавање дистанца од другите и заштита од можно одбивање, разочарување или емоционална болка.
Парадоксално, луѓето кои често ја повторуваат оваа реченица понекогаш можат да бидат многу зависни од вниманието и одобрувањето на другите, додека нивната потреба да изгледаат целосно независно само дополнително го нарушува чувството на блискост.
„Претеруваш“ / „Правиш голема работа од ништо“
Минимизирањето на туѓите чувства е еден од можните показатели за недостиг на емпатија. Кога блиска личност ни зборува за своите грижи, страв или тага, важно е да ја сослушаме и да се обидеме да разбереме како се чувствува.
Поврзани објави
Наместо тоа, личноста може да слушне дека нејзините емоции се ирационални, неосновани или претерани.
Таквата реакција често претставува начин да се избегне напорот што го бара сочувствувањето со туѓата ситуација и непријатната тема што побрзо да се затвори.
Што друго прават луѓето со ниска емоционална интелигенција?
Користењето вакви фрази е само еден дел од проблемот. Луѓето со пониско ниво на емоционална интелигенција можат да покажуваат и цела низа други однесувања кои им го отежнуваат градењето здрави и стабилни односи.
Не знаат да слушаат. За време на разговорот не се навистина фокусирани на другата личност, туку често само го чекаат својот ред да зборуваат или моментот кога разговорот ќе можат да го пренасочат кон себе.
Реагираат импулсивно. Имаат ниска толеранција на фрустрација, па дури и на помали неуспеси можат да реагираат со изливи на бес, негодување, повлекување или пасивно-агресивен молк.
Тешко прифаќаат критика. Секој коментар или добронамерна забелешка можат да ја доживеат како личен напад, па наместо да размислат за она што го слушнале, веднаш заземаат одбранбен став.
Тешко им е да ги препознаат и именуваат сопствените емоции. Наместо да разберат што навистина чувствуваат – на пример, страв, тага, несигурност или анксиозност – тие емоции можат брзо да ги претворат во бес и фрустрација, кои потоа ги насочуваат кон луѓето околу себе.
Емоционалната интелигенција може да се развива
Развивањето на емоционалната интелигенција не е само теоретски концепт од областа на психологијата, туку важен дел од работата на квалитетот на нашите односи и на сопствениот внатрешен мир.
Учењето подобро да ги разбираме сопствените емоции, развивањето емпатија, преземањето одговорност за сопствените зборови и постапки, како и отвореноста кон перспективата на другата личност, можат да ни помогнат да избегнеме непотребни конфликти и да изградиме односи засновани на доверба и меѓусебно почитување.
Затоа што емоционалната зрелост не значи дека никогаш нема да погрешиме, дека нема да се налутиме или дека никогаш нема да повредиме некого. Таа, пред сè, значи дека ќе умееме да застанеме, да ја препознаеме сопствената грешка и да се обидеме да ја поправиме.
