За сите околу нас бевме само добри пријатели. Но секој негов поглед и секој случаен допир криеше приказна за која никој на свадбата не смееше да дознае.
Кога добив покана за свадбата, најмалку очекував дека токму таму ќе го сретнам него. Го немав видено со месеци, а кога влезе во салата и седна до мене, срцето ми затрепери како ништо да не се променило.
За сите околу нас тоа беше сосема нормално. Се смеевме, наздравувавме и разговаравме како стари пријатели. Но само ние двајцата знаевме дека зад тие насмевки постои нешто што одамна го чуваме само за себе.
Целата вечер помина во украдени погледи и кратки реченици што имаа сосема друго значење. Кога ќе ни се сретнеа рацете додека земавме чаша или чинија, никој не обрнуваше внимание. А мене ми беше доволно само да биде блиску.
Во еден момент ми се наведна и тивко ми рече: „
Поврзани објави
Не требаше да дојдам вечерва, ако знаев колку тешко ќе ми биде да се правам дека меѓу нас нема ништо.“
Само го погледнав и се насмевнав. Не можев да му одговорам, бидејќи околу нас имаше премногу луѓе. Тој момент ми потврди нешто што и двајцата долго се обидувавме да го игнорираме – привлечноста сè уште постоеше.
Кога свадбата заврши, сите си заминаа мислејќи дека вечерта била само убаво дружење. Само ние знаевме дека најважниот дел од приказната никогаш не се случи пред очите на другите.
И денес, кога ќе се сетам на таа вечер, не се сеќавам на музиката или на свадбената торта. Се сеќавам на неговиот поглед и на чувството дека меѓу толпата од стотина луѓе, цела вечер постоевме само ние двајцата.
pexels – brak – svadba
