Table of Contents
Со спомени за долгите разговори, стиховите, Шекспир и една книга со посвета, Фросина Фро се присети на Владо Јаневски, три месеци по неговото заминување.
Некои пријателства не се мерат со години, туку со длабочината на разговорите, со тишината во која двајца луѓе се разбираат без зборови и со спомените што остануваат и кога едниот повеќе не е тука. Токму такво сеќавање за Владо Јаневски сподели Фросина Фро на социјалните мрежи.
Една книга, една маса во Гевгелија, Шекспир и пријателство што не барало зборови – таа откри како ќе го памети славниот пејач и зошто неговото заминување сè уште ја боли. Во емотивната објава на социјалните мрежи, таа не се прости од него со големи зборови, туку со лични спомени – разговори, стихови, книги и една добро позната маса во неговото омилено место во Гевгелија.
Фалиш, сега и секогаш“, напиша Фросина, а потоа откри нешто многу лично за нивната блискост.
„Единствениот кој ги знаеше сите мои болки и радости само кога ќе ми погледнеше во очите.“
Го разбирал она што другите не го гледале
Според Фросина, нивното пријателство било изградено врз нешто многу подлабоко од заедничките интереси. Таа го опишува Владо како човек со кого можела да молчи, а сепак да биде разбрана. Како некој што ја препознавал и нејзината радост и нејзината болка, без потреба од објаснување.
Единствениот каде што без зборови ме разбираше, кој се радуваше и тагуваше на ист начин ко јас“, напиша таа.
Фросина во Владо препознавала и човек со сличен темперамент – автентичен, директен и поинаков.
И мене и тебе или многу нè сакаа или не можеа да нè поднесат. Ама со автентичните луѓе секогаш е така“, вели таа.
Шекспир, стихови и „втората маса од десно“
Најубавиот дел од нејзиното сеќавање е деталот што веројатно најмногу ќе остане во сеќавањето на оние што ја прочитаа објавата. Фросина се присетува на нивните средби во Владовото омилено место во Гевгелија – на конкретната маса, „втората од десно“, каде што разговарале, создавале стихови и го цитирале Шекспир.
Фала ти што се препознавме како убави луѓе и што ме пушти во твојот свет каде создававме стихови и го цитиравме Шекспир“, напиша таа.
Поврзани објави
Токму во тие едноставни, но прецизно запаметени детали се чувствува колку ѝ значело нивното пријателство.
Една книга денес е спомен од последниот разговор
Фросина сподели и фотографија од книга што Владо ѝ ја подарил. Посветата во книгата носи датум поврзан со нивниот последен разговор, па денес подарокот има сосема поинаква тежина.
Фала ти за книгава, со датум посветен на нашиот последен муабет“, напиша таа.
А потоа следува реченицата со која ја заокружи својата исповед – прашање на кое очигледно нема едноставен одговор:
Не знам дали јас го излечив сопствениот живот, но зошто ти не го излечи твојот?“
Три месеци по неговото заминување, Фросина не го памети Владо само како познат музичар и препознатлив глас, туку како човек што го пуштил во својот свет – во разговорите, во книгите, во стиховите и во тишините што ги разбирале без зборови.
И можеби токму затоа нејзината порака завршува со наједноставната, но и најболна реченица:
Затоа и толку ме болиш.“
Фото: Facebook
