Мислела дека ја очекува уште една обична смена, но кога дознала кој е меѓу гостите, вечерта добила сосема поинаков тек. До утрото, неколкупати се враќала во истата соба, а на крајот ја чекало изненадување кое не го очекувала.
Работев една сезона во хотел во Хрватска и мислев дека веќе ништо не може да ме изненади. Имаше секакви гости, од оние кои не бараат ништо освен чиста соба и мир, до оние кои за секоја ситница се јавуваат на рецепција. Но една вечер ми се погоди смена која и денес ја раскажувам како анегдота.
Уште на почетокот на смената дознав дека во хотелот престојува познат гостин. Не сакам да кажувам за кого станува збор, бидејќи не е ни важно името. Важно е што човекот таа вечер очигледно решил дека хотелската собна послуга е негов личен сервис.
Првпат се јави за нешто сосема нормално – побара вода. Му однесов и мислев дека тоа е тоа. Но не помина долго време, повторно се јави. Потоа следуваше кафе, па дополнителни крпи, па прибор, па уште нешто ситно од кујната. Секогаш стануваше збор за нешто што можеше да се заврши за неколку минути, но кога ќе се собере целата вечер, јас практично не престанав да одам до неговата соба.
На моменти ми беше смешно. Само што ќе се вратев долу и ќе помислев дека конечно ќе седнам неколку минути, телефонот повторно ќе заѕвонеше. Колегите веќе почнаа да се шегуваат дека сум добила „свој“ гостин за вечерта. А јас, наместо да се нервирам, си велев дека барем смената ќе ми помине брзо.
И навистина, времето помина неверојатно брзо. Од една страна, цела вечер бев во движење, а од друга, секое негово барање беше толку ситно што немав ниту причина сериозно да се налутам. Човекот, барем кон мене, беше пристоен и љубезен, па целата ситуација повеќе личеше на чудна хотелска епизода отколку на вистински проблем.
Поврзани објави
Кога конечно заврши смената, си мислев дека приказната е готова. Само сакав да си одам дома и да се одморам. Тогаш, пред да заминам, гостинoт ми остави бакшиш.
Беа 20 евра.
И тука искрено се насмеав. Не дека 20 евра се малку, туку после цела вечер трчање до собата за вода, кафе, крпи, прибор и уште сто ситници, во главата ми помина само една реченица:
За овие 20 евра ме ‘уби’ цела вечер“.
Денес, кога ќе се сетам, не ми е криво. Напротив, ми е смешно. Од сите гости што сум ги сретнала додека работев во хотел, токму тој ми остана во сеќавање не по тоа што бил познат, туку по тоа што успеа цела една смена да ме држи во движење.
pexels – hotel
