Table of Contents
Во документарниот филм „Новак Ѓоковиќ: Зимскиот волк“, тенискиот шампион се присетува на ноќта во 1999 година кога, како 12-годишно момче, заедно со семејството бегал од бомбардирањето во Белград. Во еден момент паднал и останал сам во темнината и дождот, додека неговите најблиски продолжиле да трчаат кон засолништето.
Во јавноста Новак Ѓоковиќ најчесто го гледаме како еден од најуспешните спортисти во историјата, човек кој со години се соочува со огромен притисок на најголемите светски тениски терени. Но зад неговата исклучителна кариера стои и детство обележано со искуства кои, како што самиот открива, оставиле длабока трага врз него. Еден од најтешките периоди биле бомбардирањата на Белград во 1999 година. Тогаш Ѓоковиќ имал само 12 години.
Ноќта што никогаш не ја заборавил
Во документарниот филм „Новак Ѓоковиќ: Зимскиот волк“, тенисерот со голема емотивност се навраќа на првите денови од бомбардирањето. Нивната зграда немала засолниште, па семејството морало да трча до друга зграда во која можеле да се засолнат. Но патот до безбедноста бил исполнет со страв и неизвесност.
Беше една од првите ноќи од бомбардирањето, нашата зграда немаше засолниште. Затоа моравме да одиме во друга зграда“, се присетува Новак.
Било доцна во ноќта. Околу два или три часот, темнината дополнително го засилувала чувството на беспомошност.
Трчавме кон таа друга зграда. Беше ужасно, бидејќи беше 2 или 3 часот наутро. Беше темно.“
Паднал и останал сам во темнината
Најпотресниот момент од неговото сеќавање се случил додека семејството бегало. Околу нив имало луѓе кои панично трчале, обидувајќи се да стигнат до безбедно место.
Гледав луѓе како трчаат наоколу, во паника. Не знаеја каде да одат, се обидуваа да си го спасат животот.“
Тогаш Новак се сопнал и паднал. Во хаосот, неговото семејство продолжило да трча, без веднаш да забележи дека тој останал зад нив.
Се сопнав и паднав. Го видов моето семејство како трча на 15 метри од мене. Се обидував да викнам: ‘Помогнете ми, помогнете ми’.“
Но, никој не го слушнал.
Не ме слушнаа, продолжија да трчаат.“
За 12-годишно момче, моментот морал да биде застрашувачки – сам, во темнината и дождот, додека во непосредна близина траело бомбардирањето.
„Видов авион како фрли две бомби“
Новак потоа се свртел кон зградата од која избегале. Сцената што ја видел дополнително го врежала стравот во неговото сеќавање.
Се свртев и погледнав кон нашата зграда. Видов авион како фрли две бомби врз блиската болница. Стоев на дождот, во темница…“, раскажува тој.
Децении подоцна, овие детали сè уште се исклучително живи во неговото сеќавање. Токму ваквите искуства помагаат да се разбере и дел од детството на човекот кој подоцна ќе стане еден од најголемите тенисери во историјата.
И Марко се сеќава на стравот
На истите случувања се навраќа и неговиот помлад брат Марко Ѓоковиќ. За него, бомбардирањето било нешто што како дете едноставно не можел да го разбере.
На почетокот тоа беше хорор приказна. Како мало дете не можете да замислите дека нешто такво може да се случи.“
Семејството се обидувало да остане заедно и да најде начин да се заштити од опасноста.
Навечер само се криевме во нашиот дом каде што живеевме. Сите бевме заедно, во еден агол и се молевме ништо да не се случи“, вели Марко.
Детство меѓу стравот и големиот сон
За семејството Ѓоковиќ, годините во Белград не биле само период на страв од бомбардирањата. Во исто време, токму во тие тешки околности започнувал и патот на Новак кон професионалниот тенис. Во документарецот, затоа, спортските успеси не се прикажани изолирано од неговото минато. Напротив, семејните околности, детството, жртвите, стравовите и тешките искуства се дел од приказната за тоа како Новак Ѓоковиќ го изградил својот карактер.
А споменот на 12-годишното момче кое во една мрачна ноќ паднало додека со семејството бегало од бомбардирањето останува една од најпотресните приказни што самиот Новак ги споделил за своето детство.
Фото: Инстаграм
