На прв поглед, безжичниот глушец изгледа како симбол на модерна удобност – без кабли, со слобода на движење и чист работен простор. Сепак, зад оваа практичност се кријат неколку технички и функционални недостатоци кои ретко се споменуваат, но директно влијаат на корисничкото искуство.
Безжичните глувци работат преку радио сигнал или Bluetooth конекција, најчесто на 2,4 GHz фреквенција. Тоа значи дека уредот постојано комуницира со компјутерот преку електромагнетни бранови. Иако тие припаѓаат на категоријата нејонизирачко зрачење и не се сметаат за опасни според современата наука, сепак претставуваат постојано присуство на сигнал во непосредна близина на корисникот.
Во секојдневна употреба, ова значи дека глушецот континуирано „разменува“ податоци со компјутерот во многу мали и брзи интервали. За обичен корисник тоа е незабележливо, но системот никогаш не е целосно „тивок“ – сигналот постојано се обновува и одржува врска.
