Кога Таче храбро нè плеска во лице колку сме бедни, тоа не е слично на маче. Нашиот глас не вреди ништо, бидејќи никогаш немаме сето ова што нè опкружува. Човекот кој нема изборен легитимитет, кој дојде од функционерскиот скут на татко му, користи говор на омраза против својата домашна убавица бизнисменка во парламентот. Тој нè кажува дека нашето мислење е погубно за државата. Но, ние и без тоа немаме држава. Од Уставот дозволуваме на амбасадор(к)и да прават одлуки. Ние сме го виделе примерот на Шарената (недовршената или абортираната) божем револуција и знаеме дека тие мораат да ги заземат потребните врски. Некои велат дека се разочарани од распродадените идеали. Но, ние имаме одговорност!
А сега, кога ќе ми се пушти “Рацин” па и “Вистиномер”, лом ќе ме направи. Јас сум синдром за болеста наречена политичка некоректност, критичко мислење, гледање на светот во неговиот тоталитет и неверување дека сонцето изгрева на запад, како и сите гласачи и граѓани. Повеќето политичари со западни грантови форсираат партизанска политика во сопствените интереси со големи јавни предавања, и поради тоа, ние како гласачко тело и како граѓани, сме опасност за нив, и се потсмеваат на нас. Една професорка од Машинскиот факултет толкува политички феномени и е чест министри на запад да ја користат како верба за своите грантови. Сепак, се порадував кога ме спореди со некоја негова српска колешка од Спутњик.
Билјана Ванковска
Прочитајте ја целата колумна на Билјана Ванковска во Нова Македонија
