Сите се плашиме од денот кога ќе ги изгубиме родителите. Колку и да се трудиме да не размислуваме за тоа, тоа е неизбежно и тој ден ќе дојде.
Без разлика дали сте ги изгубиле родителите пред многу години или неодамна, нашиот живот е јасно поделен на два дела, пред и потоа. Во нашето срце има празнина од која не можеме да избегаме и која ништо друго не може да ја пополни. Со текот на времето, болката почнува да се намалува, но никогаш целосно не исчезнува.
Научете да живеете со него, тоа е животот. Уживате во животот и се смеете со својата празнина во срцето. Токму тоа најмногу би го посакале нашите родители. Да продолжат да живеат и да уживаат во животот дури и кога ги нема. Губењето родител е едно од најтешките искуства што ни се случуваат во животот.
Дури и да не бевме во добри односи со нив, не значи дека не не сакаа. Болката е иста како кај оние кои биле многу блиски со своите родители. Кога ги губиме родителите, ги губиме оние кои беа со нас од нашите први денови на животот, оние во чие тело растевме и се развивавме.
Родителите се првите луѓе што ги гледате на овој свет. Не научија да одиме, да зборуваме, да читаме и да пишуваме. Тие се оние кои не обликуваа во личноста што сме денес. Тие се обидоа да ни го направат пријатен престојот на овој свет, да не научат како да преживееме во него, да се бориме и да станеме добри луѓе.
Текстот продолжува на следната страна
