Table of Contents
Од спартански трки до тивки борби – исповед на две сестри од Македонија
Со години учествувавме на Spartan трки, полумаратони, кревавме тежини, јадевме „чисто“, живеевме дисциплинирано. Однадвор – идеалната слика на спортски успех. Вистински пример за инспирација. Но зад таа слика се криеше приказна која ретко кој се осмелува да ја раскаже“, велат на почетокот на својата сторија близначките МагдЕлена и Марија Гаврилови, познати како „македонските спартанки“, со љубов кон спортот вкоренета уште од детството.
Но денес зборуваме со нова свест – за вистинското здравје, за балансот, за телото кое не се мери само по изглед.
„Јас сум МагдЕлена, и ова е мојата приказна – за тело кое изгледа силно, но тивко страда.“
Повеќе од една деценија живеев живот исполнет со тренинзи и натпревари. Но со текот на времето, менструацијата исчезна. Без предупредување, без реакција од средината. Додека телото надворешно изгледаше силно, внатрешно – се распаѓаше. Дојде моментот кога повеќе не можев да продолжам. Дијагнозата беше болна, но ослободувачка: анорексија нервоза со прегорување.
Сè што некогаш ме исполнуваше – спортот, храната, движењето – стана товар. Во тие мрачни денови, мојата волја за живот згасна. Ми требаше светлина однадвор за повторно да се запалам однатре. Тогаш, сестра ми Марија и нашата мајка станаа мојот спас.
Светлина во темнината
Марија – мојата близначка, моето огледало. Иако речиси идентични, таа имаше сила која јас ја изгубив: способноста да каже „доволно“. Денес е мајка, а можеби токму мајчинството ѝ донесе нова рамнотежа. Но во најтешките денови, таа беше мојот глас кога јас молчев, мојата сила кога бев слаба.
А нашата мајка? Таа е тивката хероина. Нејзината љубов, грижа и присутност беа темелот врз кој почнав да се градам повторно.
Прегорување: кога желбата за совршенство те уништува
Во обид да контролирам сè – изглед, исхрана, перформанси – ја изгубив врската со себе. Прегорувањето не доаѓа одеднаш. Доаѓа тивко, кога го игнорираш својот „доста е“, кога одморот го заменуваш со уште еден тренинг, кога гладот го потиснуваш со волја.
Во светот на „совршени тела“, сите имаат рецепти како да изгледаш подобро. Но ретко кој зборува што се случува кога телото почнува да вреска одвнатре.
Женското тело не е машина
Аменорејата – отсуството на менструација – станува тивок крик на женското тело. Во фитнес индустријата, таа често се слави како успех. Те фалат за „дефиницијата“, за мускулите, за посветеноста – додека хормоните паѓаат, коските ослабуваат, срцето тоне во замор.
Жената не е бројка. Хормоните не се калории. Одморот не е слабост, туку биолошка неопходност.
Што значи да си навистина здрава жена?
Поврзани објави
Здрава жена не е само жена со „скулптурирано тело“. Таа:
-
има менструација,
-
јаде со радост,
-
се движи за живот, не за согорени калории,
-
одмора без вина,
-
и што е најважно – се слуша себеси.
Прегорени жени насекаде околу нас
Во македонското општество, ретко се зборува за:
-
аменореа,
-
последици од рестриктивна исхрана,
-
спортската тријада (аменореа, ниска енергија, хормонален дисбаланс),
-
менталното здравје кај активни жени,
-
и опасноста од култот на совршенство.
Наместо осуда и срам, време е за откривање, разбирање и поддршка.
„Не си сама. Не си слаба. Ти си жена што се буди.“
Оваа приказна ја споделуваме не за сочувство, туку за будење. За да допре до барем една жена што:
-
мисли дека вреди само ако има рамен стомак,
-
живее без менструација со години,
-
се плаши од храна,
-
и се губи во бескрајното броење чекори, калории и килограми.
Враќањето кон себе не доаѓа преку ексел табели. Туку преку љубов, нежност и храброст да застанеш.
Порака до секоја жена што се бори да биде „најдобра верзија од себе“:
Застани. Диши. Слушај се.“
Сè уште се лекувам. Сè уште учам да бидам нежна со себе. Но денес знам: вистинската сила не е во уште еден тренинг. Таа е во способноста да се избереш себеси – и телото, и душата.
Ако оваа приказна те трогна – зборувај. Не си сама.
Со љубов,
МагдЕлена и Марија ♡
