Table of Contents
Да се води ресторан, кафуле или хотелски ресторан е многу повеќе од секојдневно организирање на работата и решавање непредвидени ситуации. Зад секоја успешна услуга стојат низа одлуки што гостите најчесто не ги забележуваат: правилно распоредени смени, добро организирана кујна, навремени набавки, контрола на залихите, мотивиран персонал и јасно дефинирани стандарди.
Токму затоа менаџментот е една од најважните, но и најпредизвикувачките компоненти на угостителскиот бизнис. Дури и објект со одлична храна, привлечен амбиент и добра локација може да се соочи со сериозни проблеми ако нема ефикасно управување.
Кои се најчестите менаџерски грешки и како да се избегнат?
1. Сопственикот сака да контролира сè
Една од најчестите грешки во угостителството е убедувањето дека сопственикот мора лично да одлучува за секој детаљ – од набавката на намирници до распоредот на вработените и начинот на послужување.
Таквиот пристап може да функционира во почетната фаза, кога станува збор за мал објект, но со растот на бизнисот станува сериозна пречка. Кога сите одлуки зависат од едно лице, процесите се забавуваат, одговорноста не е јасно распределена, а сопственикот нема доволно време да се посвети на развојот.
Решението е делегирање со јасно дефинирани одговорности. Шефот на кујната треба да има овластувања во рамките на својата работа, одговорниот за услуга да ги следи стандардите во салата, а менаџерот да ги координира процесите и да ги контролира резултатите.
Добриот менаџер не мора да биде присутен во секоја одлука. Тој треба да создаде систем во кој секој знае што треба да направи и за што е одговорен.
2. Вработените се третираат како трошок, а не како најважен ресурс
Во угостителството, персоналот е дел од производот што му се нуди на гостинот. Начинот на кој келнерот комуницира, брзината на услугата, професионалноста на рецепционерот или координацијата меѓу кујната и салата директно влијаат врз целокупното искуство.
Сепак, во многу угостителски објекти управувањето со човечките ресурси се сведува на пополнување смени и решавање проблеми кога некој ќе отсуствува.
Високата флуктуација на вработените носи дополнителни трошоци за огласи, селекција, обука и воведување нов персонал во работата. Уште поважно, постојаното менување на тимот може да ја наруши конзистентноста на услугата.
Затоа, современиот угостителски менаџмент подразбира инвестирање во обука, фер распределба на обврските, јасна комуникација и можност за професионален развој. Вработените треба да знаат што се очекува од нив, но и да добијат повратна информација за својот труд.
Мотивираниот тим не се создава само со повисока плата, туку и со почит, доверба и добро организирана работна средина.
3. Се следи прометот, но не и вистинската заработка
Полниот ресторан не значи автоматски и успешен бизнис. Големиот број гости и високиот дневен промет можат да создадат впечаток дека објектот работи одлично, но вистинската слика ја покажуваат финансиските показатели.
Колку чинат намирниците? Колкав е уделот на трошоците за работна сила? Колку се издвојува за енергија, закуп, одржување и провизии? Колкава е заработката по одделни ставки од менито?
Менаџерот мора редовно да ги анализира овие податоци, наместо одлуките да ги носи врз основа на лична процена.
Особено важно е да се следи трошокот за храна, односно односот меѓу вредноста на употребените намирници и остварениот приход од продажбата. Прецизните нормативи, правилното порционирање и редовната контрола на залихите помагаат да се спречат непотребни загуби.
Менито, исто така, треба да се анализира според популарноста и профитабилноста на секое јадење. Понекогаш најпродаваното јадење не е и најисплатливото, а ставката што ретко се нарачува може да зазема непотребен простор во кујната и да создава дополнителни трошоци.
4. Нема јасни стандарди за услугата
Гостинот не треба да има различно искуство секојпат кога ќе го посети истиот ресторан. Ако денес го пречекува насмеан келнер, а утре никој не му посветува внимание, ако еднаш нарачката пристигнува за десет минути, а следниот пат чека половина час без објаснување, довербата постепено се губи.
Затоа секој угостителски објект треба да има јасно дефинирани стандарди за услуга.
Поврзани објави
Тие опфаќаат начин на пречекување и поздравување на гостите, познавање на менито, комуникација со кујната, времетраење на услужниот процес, постапување при поплаки и завршување на посетата.
Стандардите не значат дека персоналот треба да работи механички. Напротив, тие создаваат основа врз која вработените можат да покажат професионалност, индивидуален пристап и гостопримство.
5. Поплаките се доживуваат како напад, наместо како можност
Незадоволниот гостин не е нужно изгубен гостин. Начинот на кој ресторанот ќе реагира на неговата поплака може да биде пресуден за тоа дали повторно ќе го посети објектот.
Една од најголемите грешки е персоналот да се обидува да ја оправда грешката, да ја префрли одговорноста на колега или да влезе во расправија со гостинот.
Професионалниот пристап подразбира внимателно слушање, признавање на проблемот, извинување кога е потребно и предлагање конкретно решение. Менаџерот треба да ги анализира и причините поради кои дошло до незадоволството.
Ако повеќе гости се жалат на бавно послужување, проблемот можеби не е во келнерите, туку во организацијата на смените, капацитетот на кујната или начинот на примање на нарачките.
Поплаката може да биде корисен показател за слабост во системот – ако менаџментот знае правилно да ја препознае.
6. Технологијата се користи само за наплата
Дигитализацијата одамна не е резервирана само за големите хотелски синџири и ресторанските групации. Современите ПОС/ПОМ-системи можат да им помогнат и на помалите угостителски објекти да имаат подобра контрола врз секојдневното работење.
Освен евиденција на нарачките и наплатата, правилно поставениот систем може да обезбеди податоци за најпродаваните ставки, прометот по смени, работата на персоналот и движењето на залихите.
Овие информации му овозможуваат на менаџерот да донесува одлуки врз основа на реални показатели. На пример, ако одредено јадење редовно се продава во големи количества во одредени денови, набавките и подготовката можат да се приспособат на очекуваната побарувачка.
Технологијата, сепак, не треба да биде замена за добриот менаџмент. Таа е алатка што помага процесите да бидат поефикасни, но резултатите зависат од тоа како се користат добиените податоци.
7. Нема план за следниот ден, месец или сезона
Угостителството е динамична дејност во која побарувачката може значително да се менува во зависност од денот во неделата, сезоната, временските услови, празниците и локалните настани.
Менаџирањето само од денес за утре создава простор за импровизација, а таа често резултира со недостиг од персонал, прекумерни залихи или недоволна подготвеност за зголемен број гости.
Добриот менаџмент подразбира планирање на набавките, работните смени, промотивните активности и финансиските цели. Потребно е редовно да се анализираат претходните резултати и да се предвидуваат можните промени во побарувачката.
Особено е важно да постои план за непредвидени ситуации – откажување на вработен, дефект на опрема, доцнење на набавка или ненадеен наплив на гости.
Добриот менаџмент се препознава и кога менаџерот не е во ресторанот
Вистинскиот успех на еден угостителски објект не се мери само со бројот на гости во текот на денот или со висината на дневниот промет. Тој се гледа во конзистентноста на услугата, финансиската стабилност, задоволството на вработените и довербата што гостите ја градат кон брендот.
Добриот менаџер не е само личност што ги решава проблемите кога ќе се појават. Тој е лидер што ги препознава ризиците, поставува стандарди, создава функционален тим и гради систем во кој секој знае како да придонесе за заедничката цел.
Затоа, ако ресторанот има одлична храна, но постојано се соочува со незадоволни гости, висока флуктуација на персоналот и непредвидливи финансиски резултати, можеби проблемот не е во менито.
Можеби е време да се погледне зад кујнските врати – во начинот на кој се управува со целиот бизнис.
Текст: cafebarrestoran.mk