Хај дечки, еве ме пак, Stargirl со уште една моја драма, заплеткана приказна која ме натера сериозно да размислувам за себе, за љубовта и за тоа што навистина сакам.
Денес ќе ве однесам на патување низ една од најважните вечери во мојот живот. Моментот кога мислев дека сум пронашла некого кого навистина го сакам, а во истиот миг, си дозволив да го изгубам.
Познато ли ви е чувството кога мислите дека го сакате, но штом тој ќе ви ги каже волшебните зборови „те сакам“, сè во вас се превртува? Е па, тоа ми се случи мене. Дечкото ми беше неверојатен – шармантен, забавен, и мислев дека конечно најдов некого кого го сакам. Но кога тој ми го кажа тоа „те сакам“, сè во мене се блокира.
Сè почна сосема вообичаено. Јас и Мартин се запознавме преку заеднички пријатели минатата година на една луда ноќна журка во Епицентар. Мене веднаш ме привлече со својот шарм, таа самоувереност што ја имаше и начинот на којшто ги смееше сите околу себе. И не, не беше класичен „playboy“, какви што обично привлекувам, туку некој кој вистински ме фасцинира. Со секој разговор што го водевме, сфаќав колку е интелигентен, забавен и топол, и искрено, го гледав како некој што би сакала да го запознам подобро.
Сè одеше одлично меѓу нас. Излегувавме често, гледавме филмови, одевме на вечери, и полека станувавме сè поблиски. Го обожавав неговото друштво, а секој миг поминат со него ми беше магичен. Секој ден почнував да мислам дека можеби ова е нешто повеќе од флерт.
И тогаш, една ноќ, кога се чинеше дека сè оди во вистинската насока, дојде моментот што смени сè.
Го поминавме денот заедно, отидовме на ручек, потоа на прошетка низ Градски парк и на крај решивме да одиме кај него да гледаме филм. Веќе бевме опуштени, смеата беше постојана, а јас мислев дека ова е еден од оние совршени денови што не би сакала никогаш да заврши.
Седевме на неговиот кауч, завиткани во едно ќебе, со чаша вино во рака и филм на телевизор. Филмот не беше ништо посебно, а јас, искрено, повеќе го гледав него отколку екранот. Тогаш почувствував дека нешто е различно. Тој беше тивок, гледајќи ме со оној негов продорен поглед што секогаш ми го топеше срцето.
Што ти е?” – со тивок, го прашав на шега, обидувајќи се да го развеселам.
Се насмевна бледо, но очите му останаа сериозни.
„Морам нешто да ти кажам“ – рече, со глас што ми предизвика малку нервоза.
Во тој момент, сè во просторијата стана потивко, и почувствував дека нешто големо ќе следи.
Што е? Ме плашиш“ – му се насмевнав, обидувајќи се да ја разбијам тензијата.
„Знам дека долго време се дружиме и не сакам да го расипам ова, но… Многу ми значиш. Знам дека и ти го чувствуваш истото… Вистината е дека…те сакам.“
Поврзани објави
Мигот замрзна, а јас останав без здив. Тие два збора – „те сакам“ – ми одекнуваа во главата како ехо. Го гледав, а не можев да го соберам својот ум. Дали навистина го сакав?
Те сакам…“, ги повтори зборовите тивко, а мене ми се чинеше како да сум во некој сон од кој не можам да се разбудам.
Ги држеше моите раце, а јас ги тргнав полека, чувствувајќи како стравот почнува да ме гуши.
Не знам што да кажам…“ – одговорив на крај, со глас толку тивок што едвај ме слушна.
Тој ме погледна збунето, очигледно не очекувајќи ваква реакција.
Не мора да одговориш веднаш, само сакав да знаеш.“
Но, вистината беше дека не можев да останам. Стравот од љубов, од неуспешна врска и од повреда, ме обземаше. Се извинив и брзо заминав, без да му дадам вистинско објаснување. Едноставно, не бев подготвена за тоа.
Следните неколку дена беа кошмар. Го прекинав контактот со него. Не се јавував на неговите повици, не одговарав на пораките, и сè повеќе се повлекував. Мислев дека тоа е најдоброто за двајцата, дека треба да го оставам да најде некоја која навистина ќе може да му возврати на љубовта. Но, длабоко во себе, знаев дека направив грешка.
Го изгубив, го изгубив дечкото што можеби беше вистинскиот за мене, само затоа што не бев искрена ни со себе, ни со него. Си кажав дека најдобро е да се повлечам, да избегам од нешто што не можев да го разберам.
Секој ден се прашував што ако. Што ако останев? Што ако му ги кажев вистинските зборови? Мислев дека го сакам, но кога тој прв ги кажа тие зборови, се исплашив. Никогаш не сум очекувала дека ќе бидам толку ранлива и неподготвена за љубовта. И ете ме сега, со скршено срце и многу прашања.
Вие што би направиле на мое место? Дали некогаш сте се нашле во ваква ситуација? Можеби заедно ќе најдеме начин да се справиме со овие дилеми.
Можете слободно да нè контактирате на [email protected].
Пишува: Stargirl
