Основно, средно, факултет, жена и три деца…
Есента и жолтите лисја некако ме потсетуваат на есен, барем така некако беше кога бев дете. Кога без крик ката ден ги гребев колениците низ провинциските улици и сокаци додека безгрижно трчав и скокав. Ќе дојдеше септември, ќе почнеше да се прави ајвар. Секое дете трчаше по улица со кришка леб намачкана со топол ајвар и парче домашно, бело сирење. Ех времиња…
Времињата доаѓаат и заминуваат, спомените полека, но сигурно бледеат, но она што секогаш останува се траумите од детството. И да не беа и тие горчливи спомени немаше да ја пишувам колумната сега, немаше да можам да го видам светот од една поинаква далечина. Далечина која е совладлива во километри, но не и во душа. Душа која никој не ја прашуваше, важно комшиите беа среќни.
Кога живееш во мало место едноставно сакал или не ги знаеш сите, како што и тие тебе. Секој знае за секого се. Кој со кого бил, каде и како си поминал. Сосетките ги имаат информациите за тековните збиднувања подобро од било која разузнавачка агенција. Тие за себе толку не си посветуваат време и внимание колку за другиот. Важно им е што носиш, од каде и колку си го купил. Се отвораат дилеми како ти можеш да имаш пирс или долга коса, а си машко. Не дај боже да ти текнало да ставиш тетоважа, по автоматизам си наркоман. И можеби на некого сето тоа му звучи клише, а и така е доколку само слушаш и никогаш не си го доживеал на своја кожа.
Кога живееш во мало место едноставно сакал или не татко ти и мајка ти ги слушаат сите, само тебе не те прашуваат. Да имаш детство и тинејџерство во гратче каде секој на некого нешто му е, те колега од работа, те роднина од петто колено, е вистинска борба да се издвоиш ако ти фаќа главата малку повеќе. Растевме и се развивавме, секој со своите способности, а така растеа и апетитите на возрасните. Ако си т.н директорско дете по автоматизам си одличен и не мора ич да му ја мислиш. Имаш скутер или веспа и си главен во градот, но ако си дете на работничката класа и твоите не се на државно тешко тебе. Секој сосед ќе ти кажува колку ти си неспособен и некултурен само затоа што имаш долга коса, пирс, носиш широки и спуштени фармерки, си ја шатирал косата… Се дрзнуваат најслободно да ти коментираат каде и да е, на улица, во маалска продавница, кафуле. Што е уште поинтересното во истиот кош го става и сопственото дете, а го велича директорското. Ако пројавиш интерес за теснис, пливање, глума, карате ај што немаш каде да го правиш тоа туку и самата идеја е како да си кажал дека ќе патуваш на Месечината. Родителите ќе те гледаат како лудак, постојано ќе слушаш дека ти не си ништо поразличен од другите, земи ја топката и трчај на улица како сите деца. Сето тоа горчливо ти ги убива поривите да го правиш тоа што го сакаш, но уште толку повеќе длабоко веруваш во себе дека еден ден тоа ќе можеш да го правиш колку сакаш. Траума е во мало место да не можеш да ja растеш косата само затоа што си машко. И тоа не е проблем за родителите се додека не стане проблем за комшиите. Кога некој ќе си даде за право на твоите да им каже дека не те воспитале, а тоа е само затоа што сакаш да имаш свој стил, ќе почне теророт. И така во ред до недоглед. Многу мои врсници, сега возрасни луѓе за жал ја продолжија традицијата на своите предци. Прифатија и тие да се чувари на провинцијалските „традиции“.
Поврзани објави
Основно, средно, факултет, жена и три деца. Можеби ова набројување за некого е само логичен животен тек, но ако така сакам јас, сакаш ти, а не било кој друг. Во малите места по протокол секој сака да знае, а не знам што ќе му е информацијата, кога ќе се жениш/мажиш. Многумина потклекнаа на предизвикот да кажат збогум на провинцијата и да си го живеат животот по свој ритам, а не друг како ќе им свири. Се плаше од промените, не затоа што толку многу не си веруваа себе си, туку повеќе го слушаа гласот на соседите.
Истите тие соседи кои сега на големо и широко те поздавуваат при секое ретко враќање во провинцијата. Сега сум ПРВ ВО ГРАДОТ иако прогнозираа дека јас, ти, ние ќе останеме ПОСЛЕДНИ ВО СЕЛОТО.
Пишува: Провинцијалецот
Фото: pexels
