По скандалот и кривичната пријава што пејачката Ана Николиќ ја поднесе против него, композиторот Горан Ратковиќ – Рале одлучи првпат отворено да зборува за сè што се случувало зад затворените врати.
Неговата исповед открива низ каква агонија поминувал, колку ги сакал Ана Николиќ и нејзината ќерка Тара, но и што навистина се случувало за време на бројните конфликти, вклучувајќи го и инцидентот на бензинската пумпа во Босна.
Јас од мојот убав живот… се претворив во роб. Не можам да кажам дека не сум виновен, бидејќи свесно влегов во сето тоа, а и Тара ја засакав. Не е мое дете, но како да е мое. Тоа е прекрасно дете. Едноставно, повеќе немав авторитет над својот живот, ниту пак сам носев одлуки.
Како што вели, брзо се изгубил себеси и станал човек со кој може да се манипулира:
Бев дадилка, бев возач, сè друго, само не она што требаше да бидам – Рале. Станав крпа со која таа го бришеше подот. Кога почувствува дека може, секако дека го искористи тоа. Тоа постојано кулминираше. На почетокот се борев, си велев дека не може вака повеќе, а од друга страна си ветував дека ќе биде сè во ред, дека ќе си дојде на своето место. Генерално, немавме клучен проблем освен нејзиното однесување. Можеше да ме гаѓа со чаша, со шише, да извади ножици и да се обиде да ме прободе. Никогаш не знаев што ме чека кога ќе влезе во таа фаза, можев сè да очекувам. Имав впечаток дека живеам во филмот „Балкански шпион“, кога Бора Тодоровиќ што и да направи или каже, Бата Стојковиќ го толкува на свој начин. Морав да внимавам на секоја запирка, на секој збор, за таа да не извлече нешто од контекст. Си даде потполна слобода да каже што сака. Нејзиното оправдување за сè беше дека таа никогаш не лаже и дека секогаш е во право. Јас сум човек што не зборува многу, па испаѓа дека јас лажам.
Рале откри дека кавгите биле присутни уште од почетокот на нивната врска и дека за нив знаеле и соседите:
Што се однесува до конфликтите, ги имаше од самиот почеток. Не се случи тоа сега. Сите наши соседи го слушаа тоа, знаеја. Кога велам соседи, не мислам само на моите, туку и на нејзините соседи. Значи, хаос беше секојдневие. Но нешто нè врзуваше, можеби таа огромна љубов, не знам, навистина не знам, но генерално од самиот почеток не беше нормално, беше многу, многу, многу болно. И да се разбереме, љубомората не беше единствената причина за нашите конфликти. Таа ми забележуваше што од првиот ден сум бил во „Гранд“ и што со Саша Поповиќ бев најдобар пријател, со кого направивме толку многу заедно, а на крај се разделивме. Што добив од сето тоа? Ништо. Јас секогаш ја сакав својата слобода, ја имав сè до моментот кога ја запознав неа. Кога ја запознав, тогаш започна тоа лудило, ден по ден. Одев во студио во 12 часот да работам, ја чекав Тара во 5 да дојде, па со неа одевме заедно. Прекрасно ми беше со детето, си играше во игротеката и јас уживав. Така три дена по ред. И таа ми вели: „Три месеци те немам“. Замисли, три дена, три месеци! „Ти не ме сакаш, ти само работиш, само работиш…“
Во продолжение откри како изгледале нивните кавги заради музиката и настапите:
Поврзани објави
До кога повеќе работа? Јас сум проект од милион долари, а ти не работиш ништо на тоа!“ – вели таа.
Океј. Ако си проект од милион долари, а јас тоа не го гледам, тогаш да видиме каде е проблемот. За да бидеш проект од милион долари, ти треба да имаш бенд. „Имам јас бенд.“ Добро, ми праќа број од човек, Душан Бумљар. Јас го викам, тој доаѓа во Белград, прави екипа – врвни музичари, најдобри што сум ги слушнал. Почнавме со проби, енергијата беше одлична од првиот ден. Таа не дојде на ниту една проба. На првата дојде, беше 15 минути, отпеа две-три песни и тоа беше тоа. Јас бев воодушевен и и’ реков: „Дојди да те прегрнам, воодушевен сум!“ А таа: „Зошто?“ – „Бидејќи мислев дека го изгуби чувството за музика.“ Тогаш настана конфликт од епски размери: „Не веруваш во мене, ѓубре едно, гомно едно…“ и така натаму. Работев една година со бендот, а таа не дојде ниту еднаш. Кога требаше да почнеме со настапите, реков: „Ајде барем една проба да направиме.“ А таа: „Не, јас знам сè!“ На настапот, наместо по список, таа менува песни како сака. Тензија пред секој настап, неподносливо. Ако молчам – проблем. Ако зборувам – уште поголем проблем. Таа доцни, а сопствениците на клубови чекаат повод за да те уценуваат. Јас морам да глумам идиот, да се гушкам со луѓето, да раскажувам бајки, само за да се оправдам. А таа – рамнодушна. Ако влезам и и’ кажам: „Ана, време е!“ – таа вика: „Јас реков, нема концерт ако уште еднаш влезеш! Марш надвор!“ Хистерија и хаос.
Рале откри и детали за инцидентот на пумпата во Босна:
Возам, таа почнува да љубомори, се фаќа за воланот: „Дечко, сакаш ли да загинеме?“ Јас и’ велам: „Жено, остави ме да возам.“ Сакав да купам запалка, застанав на една мала пумпа. Излегов, се враќам – таа седната на возачко место, дава гас и заминува. Замалку раката ќе ми ја скинеше. Јас во маица на куси ракави, ноќ, ладно, во Босна. Обезбедувањето возеше зад нас, човекот ми вели: „Не можам да те оставам овде, ќе се смрзнеш, ќе те однесам во Белград.“ И така беше. Доаѓам во Белград во 8 наутро, а таа пристигнува дури во два попладне и ми вели: „Пи*ко една, ме остави на пумпа во Босна!“ Јас неа или таа мене? Таа седна зад воланот и избега! Подоцна таа раскажува: „Возеше пијан, лево-десно, обезбедувањето те сопре…“ Какво обезбедување, какви филмови?! Но кога таа тоа го каже, луѓето и’ веруваат, бидејќи важи за искрена. А јас сум уште поискрeн, петпати повеќе. Јас никогаш во животот не калкулирав. Ако нешто не ми се допаѓа – велам „не чини“. Ако ми се допаѓа – велам „добро е“. Колку луѓе сум избркал од студиото затоа што заслужиле. Никогаш не сум трпел компромиси. Со неа бев единствениот пат во животот без компромиси.
На крај, Рале признава дека сè трпел затоа што искрено ја сакал Ана:
Ја прифатив нејзината лудост мислејќи дека ќе се смири. Бидејќи навистина ја сакав. За жал. Требаше денес да одиме на Малдиви. Сè беше уплатено. Тоа пропадна. Браво за нас. Ако беше вистина тоа што го зборува таа, јас прв ќе ја поддржев, иако сум актер во приказната. Но, за жал, секој нека верува во што сака. Можам да зборувам 24 часа без прекин што сè се случувало, но не сакам да плукам ниту по себе, ниту по неа. Затоа што таа сепак е дел од мене на некој начин. И со тоа би завршил“, изјави Рале за српски „Курир“.
Извор: Информер.рс
