Честопати, луѓето чувствуваат дека се уморни од животот. Сепак, можеби оваа исцрпеност не е директно поврзана со самиот живот, туку со работите што се случиле во текот на животот.
Тоа се разочарувања, повреди, предавства и нечовечко однесување на други луѓе што ги доживеавме. Ова се нештата што не прават уморни и исцрпени. Покрај тоа, се чувствуваме уморни од самосожалување. Честопати, кога ни се случува нешто лошо, имаме тенденција да ги обвинуваме околностите и другите луѓе, наместо да преземеме одговорност и да направиме нешто за да ги подобриме работите.
Се чувствуваме како да немаме контрола над нашите животи и дека сме осудени на лоша судбина. Тоа не прави уморни и неспособни да видиме подобро утре. Покрај тоа, често се чувствуваме уморни од постојаните стравови кои нè придружуваат во текот на животот. Се плашиме да паднеме, изгубиме, да бидеме изманипулирани или оставени.
Овој постојан страв нè прави несигурни и неспособни да се откажеме од животот. Се чувствуваме како да сме заглавени во некој ќорсокак, без можност да видиме подобро утре. Исто така, се чувствуваме уморни од враќање назад. Често се наоѓаме себеси како размислуваме за минатото, барајќи златни времиња и спомени од подобри денови кои никогаш повеќе нема да се повторат.
Чувствуваме дека нешто ни недостасува во животот и дека никогаш нема да бидеме целосни, среќни и силни. Чувствуваме дека животот никогаш нема да биде подобар, дури и ако се обидеме да го промениме. Освен тоа, често чувствуваме потреба да им докажеме на другите дека сме во право.
Сакаме другите да ги прифатат нашите идеи, соништа и религиозни верувања. Се чувствуваме помалку вредни ако другите не го прифатат она во што веруваме. Чувствуваме дека треба да си докажеме на себе и на другите дека нешто вредиме. Оваа постојана потреба да се докажуваме нè прави уморни и исцрпени. Со сето тоа, се чувствуваме уморни од повторување на истите грешки одново и одново без да правиме ништо за да ги исправиме. Се чувствуваме како да сме заглавени во истиот циклус, без изгледи за промена.
