Table of Contents
На 28 мај 1934 година, во руралниот дел на Онтарио, Канада, се случило нешто што во тоа време се сметало за речиси невозможно – Елзир Дион родила пет девојчиња.
Бебињата дошле на свет предвреме, по седмиот месец од бременоста, едно по друго и со исклучително мала телесна тежина. Најголемото тежело околу 1,13 килограми, додека најмалото имало само околу 700 грама.
Лекарот Алан Рој Дафо, кој помогнал при породувањето, не бил оптимист. Со оглед на условите во кои биле родени, никој не можел да гарантира дека девојчињата ќе го дочекаат следното утро.
Но, тие преживеале.
И токму тогаш започнала една од најнеобичните, но и најмрачни приказни во историјата на популарната култура во Канада.
Пет бебиња кои требало да бидат медицинско чудо
Девојчињата ги добиле имињата Ивон, Анет, Сесил, Емили и Мари.
Во првите денови нивниот живот висел на конец. Биле чувани во импровизирани услови, загревани со ќебиња и хранети со тогаш достапни мешавини, бидејќи нивната мајка немала доволно млеко.
Во време кога медицинската нега за екстремно недоносени бебиња била далеку од денешните стандарди, самото преживување на петорките било сензација.
А јавноста веднаш покажала огромен интерес.
Семејството Дион веќе имало пет деца, а подоцна добило уште три синови. Биле сиромашни и живееле на фарма, па раѓањето на петте девојчиња претставувало огромен финансиски товар.
Но, нивниот татко Олива наскоро сфатил дека неговите ќерки можат да донесат нешто што семејството никогаш немало – огромна заработка.
Таткото имал идеја за „циркус“
Интересот за девојчињата бил толку голем што посетители, новинари и љубопитни луѓе почнале да пристигнуваат во областа.
Олива Дион размислувал како да ја искористи популарноста на своите ќерки. Според историските записи, дури размислувал да ги изложи на јавноста како атракција, во своевиден павилјон со стаклени ѕидови.
Но, тогаш се вмешала владата на Онтарио.
Наместо да му дозволат на таткото сам да одлучува за комерцијалната експлоатација на децата, властите презеле старателство над петорките.
И тука започнува најконтроверзниот дел од нивната приказна.
Девојчињата живееле зад стакло, а луѓето плаќале за да ги гледаат
Кога имале само неколку месеци, петте сестри биле однесени во посебен објект познат како Quintland.
Таму добиле нешто што на прв поглед изгледало како детски рај: голема куќа, медицинска грижа, воспитувачки, медицински сестри, играчки, облека и простор за игра.
Но, зад целата организација стоела бизарна реалност.
Девојчињата биле изложени пред јавноста.
Посетителите можеле да ги набљудуваат преку специјално уреден простор и стаклени прегради, додека сестрите биле охрабрувани да играат, да учат и да го следат својот секојдневен распоред пред очите на илјадници љубопитни луѓе.
Така, нивното детство станало јавен спектакл.
Се проценува дека милиони луѓе го посетиле Quintland во текот на годините, а комплексот станал една од најголемите туристички атракции во регионот.
Петте сестри, пак, не можеле да разберат зошто толку луѓе доаѓаат да ги гледаат.
За нив тоа било – секојдневие.
И нивниот татко заработувал од нивната слава
Додека сестрите живееле под државна грижа, нивната популарност создала цела индустрија.
Се продавале кукли, сувенири, книги, фотографии и предмети поврзани со петорките. Нивните имиња станале бренд.
На тој начин, петте девојчиња станале симбол на едно време во кое јавниот интерес за „необични“ луѓе лесно се претворал во профит.
Иако властите тврделе дека средствата заработени од нивната популарност се чувале за нивната иднина, подоцнежниот живот на сестрите покажал дека приказната била многу покомплицирана.
По девет години државата ги вратила кај родителите
По речиси девет години под државно старателство, родителите повторно ја добиле контролата врз девојчињата.
Но, за петте сестри тоа не било враќање во топлиот семеен дом што го паметеле.
Тие пораснале во средина со медицински сестри, воспитувачки, уреден распоред и постојана грижа. Одеднаш се нашле во големо семејство, на фарма, каде што од нив се очекувало да извршуваат домашни обврски и да се вклопат во животот на останатите членови на семејството.
Подоцна сестрите сведочеле дека не се чувствувале како деца во сопствениот дом.
Тие тврделе дека родителите продолжиле да заработуваат од нивната популарност, додека самите девојки немале вистинска контрола врз парите и одлуките поврзани со нивниот живот.
Славата не им донела среќа
Кога станале полнолетни, петте сестри се обиделе да започнат сопствени животи.
Но, товарот од детството поминато како јавна атракција не исчезнал.
Емили се посветила на религиозниот живот, но починала на само 20 години поради компликации поврзани со епилепсијата.
Мари подоцна доживеала тежок животен период и починала од мозочно крварење.
Другите сестри исто така се соочувале со лични трагедии, здравствени проблеми и тешкотии во создавањето нормален живот далеку од рефлекторите.
Петте девојчиња кои некогаш биле симбол на надеж и медицинско чудо, како возрасни носеле товар што јавноста не можела да го види.
Конечно решиле да ја тужат државата
Децении подоцна, преостанатите сестри решиле да побараат одговорност од институциите.
Во 1998 година, тие поднеле тужба против владата на Онтарио, обвинувајќи ја државата дека ги искористила и дека им било одземено нормалното детство.
Постигнале спогодба со која добиле финансиски надомест.
Но, парите не можеле да го вратат она што им било одземено – детството, приватноста и правото самите да одлучуваат кои се и каков живот сакаат.
Нивната приказна денес се смета за еден од најпознатите примери за опасностите од претворањето на деца во јавен спектакл.
Од петте бебиња со тежина помала од еден килограм, кои лекарите едвај се надевале дека ќе преживеат, биле создадени светски познати личности.
Но, зад фотографиите, насмевките и стаклените ѕидови стоеле пет девојчиња кои никогаш не добиле можност да изберат дали сакаат целиот свет да ги гледа.
И токму затоа, нивната приказна и денес не фасцинира само поради неверојатното медицинско преживување, туку и како предупредување дека понекогаш најголемата цена на славата ја плаќаат оние кои никогаш не ја побарале.
