Ако мажената жена изгледа добро, и покрај нејзините години – мора да ѝ пристапите и да му ја подадете раката на нејзиниот сопруг. И да го гледате значајно во очи. Тоа е негова заслуга.
Тој не ја мачеше својата сопруга со гадни трикови. Не ѝ наметнуваше тешка работа. Не ја обвинуваше, не ја критикуваше, не ѝ викаше и не ѝ зборуваше со груб глас. Ја прегрнуваше, ја бакнуваше и ја сакаше. И зборуваше пофалби и комплименти. И ја штитеше од опасност. И ја тешеше кога беше загрижена. И благодарение на добриот говор, тој доби убавина.
Во четириесеттите години е толку јасно! Сопругата на добар сопруг е убава, елегантна, мирна. Таа седи и се насмевнува. Или прави нешто низ куќата. Или едноставно оди рака под рака со својот сопруг навечер, а сите други сопрузи му завидуваат. Тие мислат: зошто мојата сопруга не е таква?
О, јасно е зошто не – жената треба да се грижи и да се грижи како благороден коњ. Како скапа машина. И едноставно – како човечко суштество. И покрај секоја мажена, веќе не млада убавица, тука е оној на кого треба да му се подаде рака – нејзиниот сопруг.
И, секако, има убави дами кои се слободни. И веројатно и жени кои ја зачувале својата убавина и достоинство во несреќен брак – но јас никогаш не сум сретнала такви жени. Мора да се грижиш за твојата сопруга од нејзината младост – и тогаш таа сигурно ќе биде убава и паметна. И сите ќе велат, тој маж имал среќа со својата сопруга!
Можеби имал. Но, пред сè, ова е заслуга на мудар и добар сопруг. Изгледот и карактерот на жената многу зависат од ставот кон неа.
Ние жените блескаме и се подмладуваме од љубезни зборови. Стануваме послаби од прегратки. Стануваме поубави и подобри од бакнежи…
А од постара жена секогаш може да се види каков сопруг има – добар или не толку добар.
Ана Кирјанова
Превод од Фемина
