„Знам како изгледа кога твоето тело повеќе не е во твои раце“ – поранешниот новинар Еди Кисељак проговори за сопственото искуство со болничко лекување и стравот што го разбуди трагедијата во Загреб.
Смртта на 32-годишниот Кристијан Јосип Периш во психијатриската болница „Свети Иван“ во загрепската населба Јанкомир продолжува да ја потресува Хрватска. Додека трае истрагата за постапувањето на болничкиот персонал, се огласуваат и луѓе кои самите биле пациенти во психијатриски установи и кои во објавените снимки препознале нешто што ги потсетило на сопствената беспомошност.
Меѓу нив е и Еди Кисељак, поранешен хрватски новинар, автор и јавен говорник, кој отворено зборува за животот со ХИВ и за предрасудите со кои се соочувал. Во емотивна објава на Инстаграм откри дека и самиот бил пациент во психијатриската болница во Јанкомир, а во друга здравствена установа доживеал да биде врзан за кревет.
Бев пациент во психијатриската болница во Јанкомир. Во една друга болница бев врзан за кревет. Знам како изгледа кога твоето тело повеќе не е во твои раце, кога си целосно препуштен на другите, на нивните одлуки, совест и способност во твојата беспомошност сè уште да гледаат човечко суштество“, напиша тој.
Токму поради сопственото искуство, снимката од болничката соба во која се наоѓал Кристијан кај него предизвикала длабок страв.
Додека размислувам за снимката што деновиве ја потресува Хрватска, чувствувам страв. Не само поради она што му се случило на тој човек, туку и поради помислата дека еден ден и самиот би можел повторно да имам потреба од помош“, сподели Еди.
Тој нагласува дека во животот запознал и прекрасни здравствени работници, на кои им должи многу, но дека имал и искуства со понижување и дискриминација поради својата дијагноза.
Доживеав и понижување, дискриминација поради дијагнозата и чувство дека мојата болест за некои луѓе вреди повеќе од мене како личност“, напиша тој.
Еди не сака да изнесува заклучоци за случајот во Јанкомир, бидејќи, како што самиот истакнува, не ги знае сите околности. Но, признава дека трагедијата повторно разбудила страв за кој верувал дека одамна го оставил зад себе.
Поврзани објави
Четворица медицински техничари се осомничени за тешко убиство
Кристијан Јосип Периш почина на 21 октомври 2026 година во психијатриската клиника „Свети Иван“ во Загреб. Случајот доби поширока јавна димензија откако беа објавени информации за снимките од видеонадзорот во болничката соба.
Posljednji trenucima Kristijana Josipa Periša https://t.co/MmQXEoKbCk
— Granični prijelaz Maljevac (@GpMaljevac) November 11, 2026
Според досегашните информации од истрагата, четворица медицински техничари се осомничени за тешко убиство. Обвинителските наводи се однесуваат на примена на прекумерна физичка сила при интервенцијата врз пациентот, по која настапила неговата смрт. На осомничените им беше одреден едномесечен истражен притвор, а болницата им врачи вонредни откази.
Случајот отвори и сериозни прашања за постапувањето на болничката управа и за тоа зошто снимките не биле навреме прегледани и доставени до надлежните институции. Според информациите објавени од Владата на Хрватска, здравствената инспекција на 26 октомври добила приговор од адвокатот на семејството, додека Министерството за здравство било известено од директорката на болницата дури на 7 ноември.
Во меѓувреме, во јавноста се појавија и сведоштва на други поранешни пациенти, кои зборуваат за своите искуства од престојот во установата. Тие дополнително ја отворија дебатата за тоа како се применуваат мерките за физичко ограничување и кој ја контролира нивната употреба.
„Не сум единствениот што се плаши“
Објавата на Еди предизвика реакции и поддршка од луѓе кои споделија сопствени искуства со болничкото лекување. Меѓу коментарите има и сведоштва од поранешни пациенти кои велат дека во истата установа добиле помош и им бил спасен животот, но и реакции од здравствени работници кои се згрозени од наводите за постапувањето кон Кристијан.
Една од пораките што се издвојува е онаа на медицинска сестра која пишува дека е вознемирена и како човек и како професионалец, но нагласува дека не сите здравствени работници се исти.
Еди, пак, со својата исповед потсетува на нешто што лесно се заборава во дискусиите за болничките протоколи и истрагите: пациентот, без оглед на неговата дијагноза или состојба, пред сè е човек. А кога некој е целосно зависен од туѓата грижа, довербата во оние што треба да го заштитат станува особено важна.
За Еди, случајот во Јанкомир не е само вест за трагедија што се случила на друго место. Тој го соочил со сопственото минато и со прашањето што го плаши најмногу – дали повторно, доколку му биде потребна помош, ќе може без страв да му го довери своето здравје и достоинство на здравствениот систем?
Фото: Инстаграм, Х
