Северна Кореја разнесе делови од патот долж границата со Јужна Кореја, откако го обвини својот јужен сосед дека минатата недела фрлил „непријателски летоци“ од беспилотни летала над севернокорејската престолнина Пјонгјанг. Ескалирањето на и онака повеќедецениските лоши односи на Корејскиот Полуостров ги подгрева стравувањата од можен вооружен конфликт во овој дел од светот.
По Корејската војна од 1950 до 1953 година, двете земји останаа во непријателски односи, војната технички никогаш не заврши, туку беше потпишано само примирје, а лошите односи беа засилени од северниот сосед во следните децении, и двете поради внатрешно-политички и надворешно-политички потреби. Последните потези на Пјонгјанг, барем првично, личат на вообичаени провокации и покажување мускули. Но иако засега нема индикации дека наскоро би можело да дојде до директен вооружен конфликт, сепак никој со сигурност не може да биде сигурен дека сето ова е можеби почеток на друг војна.
Особено што војните во Украина и на Блискиот Исток, конфронтацијата помеѓу Западот и Русија, му ја отвора шансата на повеќедеценскиот меѓународно изолиран комунистички режим во Пјонгјанг да излезе од блокадата преку партнерство со Кина и Русија. Изминативе денови украинскиот претседател Зеленски ја обвини Северна Кореја дека нејзини војници веќе се борат на боиштата во Украина од страна на Русија. Северна Кореја е активен снабдувач со оружје и муниција за потребите на руската армија која на дневно ниво троши енромни количини муниција и гранати, а Северна Кореја ги има во своите магацини во неограничени количини.
Веќе е потпишан договор за сеопфатно сојузништво со Москва, што укажува дека за разлика од минатото, сега при евентуален напад од Западот, Русија отворено ќе се вклучи во одбрана на Северна Кореја. Слично партнерство Пјонгјанг има и со Кина. Оттаму и компарацијата на силите и поддршката со која двете страни располагаат при евентуален воен конфликт на Корејскиот Полуостров.
Според достапните бројки, на Global Fire Power, Северна Кореја има двојно повеќе војници на активна должност од нејзиниот јужен сосед, со 1,3 милиони, рангирана на четвртото место во светот, со уште 560.000 војници во резерва. Јужна Кореја има 600.000 активни војници, но има 3,1 милиони резервисти кои може да се активираат доколку дојде до војна. Северна Кореја е бројно посилна во однос на борбени авиони, тенкови, артилерија, повеќецевни ракетни фрлачи, бродови и подморници, додека Јужна е посилна во однос на бројот на борбени хеликоптери и оклопни возила. Сепак, „сувите“ бројки не кажуваат многу, бидејќи при евентуален конфликт треба да се земат предвид две исклучително важни работи.
Првата е секако нуклеарното оружје кое го поседува Северна Кореја, додека Јужна Кореја нема такви капацитети, а прашањето беше дали би можеле да сметаат на американската нуклеарна помош бидејќи САД не се заинтересирани да учествуваат во нуклеарна војна во која самите можат да бидат нападнати. Според проценките на експертите, бидејќи нема точни податоци од таа земја, Северна Кореја има 50 нуклеарни боеви глави и материјал за меѓу 70 и 90 дополнителни ракети.
Во последниве години, таа постојано спроведуваше нуклеарни тестови и тестираше различни ракети, вклучително и интерконтинентални балистички ракети кои имаат дострел до Соединетите Американски Држави, а исто така разви балистички ракети кои можат да се лансираат од подморници. Кога станува збор за нуклеарното оружје, се поставува прашањето која од светските нуклеарни сили би била доволно „вон памет “ да започне нуклеарна војна, со сите последици што би настанале за жртвата на нападот, но и за земјата напаѓач.
Ако некој би го извршил тоа, веројатно тоа би била Северна Кореја. Се смета дека другите земји користат нуклеарно оружје како одвраќање од потенцијалните непријатели кои на крајот би сакале да окупираат дел од нивната територија. Сепак, аналитичарите сметаат дека ниту Северна Кореја, односно нејзиниот лидер Ким Џонг-ун, не би била доволно „луд“ да го нападне јужниот сосед со нуклеарно оружје.
Доколку се случи такво нешто, може да се очекува силен одговор од јужнокорејската, американската и јапонската војска. Иако САД веројатно нема да го користат своето нуклеарно оружје во таков одговор, се верува дека трите војски имаат доволно разновидни конвенционални ракети за да ја натераат Северна Кореја да зажали за својот потег. Меѓутоа, тука треба да се земат предвид и земјите партнери на Северна Кореја, Кина и Русија, и двете исто така нуклеарни суперсили, бидејќи прашање е дали и тие би биле вклучени во конфликтот и до кој степен.
Друга важна работа што треба да се земе предвид кога се зборува за нумерички посилната армија на Северна Кореја е вистинската состојба на таа армија. Што се однесува до оружјето и технологијата, аналитичарите сметаат дека тоа е застарено. На примерот на борбените авиони евидентно е дека имаат најмногу кинески авиони Ченгду Ј-7, од нив 120, а всушност е лиценцирана копија на рускиот авион МиГ-21, од кои имаат околу 25. Заедно со 35 руски авиони МиГ-29, тоа се во исто време најмодерните авиони во севернокорејското воздухопловство, кое има и околу 200 застарени кинески авиони Шенгјанг Ф-5 и Ф-6, кои се лиценцирани копии на руските МиГ-17 и МиГ-19, пишува тпортал.
Од друга страна, столбот на воздухопловните сили на Јужна Кореја се состои од 40 модерни американски „стелт“ F-35A, 59 F-15 и околу стотина F-16 во локализираната верзија на KF-16 C/U, и уште еден 20 F-35A, одобрени од САД за продажба. Исто така, Јужна Кореја развива свој „невидлив“ ловец KAI KF-21 Boramae, кој планираат масовно да го произведуваат во 2026 година. Слична е ситуацијата и со морнарицата, каде што, иако Северна Кореја номинално има повеќе бродови, тие се значително послаби.
Ситуацијата со тенковите не е поинаква, па така Северна Кореја има претежно застарени руски тенкови Т-72, Т-62 и Т-55, со многу тенкови од сопствено производство. Севернокорејската противвоздушна одбрана се заснова на руска технологија и лиценцирано производство на копии на С-300 и С-400, додека Јужна Кореја, меѓу другото, ги поседува системите Patriot и THAAD и планира своја верзија на израелската „Железна купола“ за одбрана од можен напад од север.
Но,>кога ќе ја оставите технологијата на страна, останува човекот. Познато е дека севернокорејските војници се неухранети, како и целата нација, поради значителната сиромаштија на земјата, но од друга страна, во таа земја веќе 70 години луѓето се индоктринираа дека Јужнокорејците и Американците се најголеми непријатели и дека должност на сите е да ги убијат, бидејќи го загрозуваат опстанокот на Северна Кореја. Поради ова, севернокорејските војници се сметаат за натпросечно мотивирани за борба.
За јужнокорејските војници, пак, во самата Јужна Кореја долго време постоеше мислење дека се разгалени затоа што пораснале во изобилство. Меѓутоа, во последните години и тоа мислење се менува, а во земјата расте довербата во способноста на армијата да го одбрани населението од евентуален севернокорејски напад. Заклучокот е дека јужнокорејската армија, иако бројно послаба во повеќето делови, е помодерна борбена сила и веројатно е способна дури и да се одбрани од севернокорејски напад, без помош на САД и Јапонија. Сепак, колку помодерно оружје би се користело и колкава нумеричка супериорност и мотивација за борба, останува да се види во случај на конвенционален конфликт, за кој најголемиот дел од светот се надева дека никогаш нема да се случи.
Особено што доколку дојде до нова војна, се отвора опасност од активна пресметка да имаат Кина и Русија од една, и САД и сојузниците од друга страна, кои можеби преку двете Кореи ќе си ги одмерат силите за евентуално ново прекројување на геополитичката карта.
