Многумина не се свесни за љубоморните луѓе во нивното опкружување
Речиси секој човек сака да добива пофалби, а критиките ги доживува како напад. Но ретко кој застанува да се запраша – што е, всушност, покорисно за нас? Токму таа дилема ја разрешава цитатот на Франсоа де Ла Рошфук, француски војсководец и мислител, кој и денес може да се примени во секој однос.
Вистина е дека повеќе луѓе инстинктивно одбираат пофалба. Убаво е да се слушне дека сме добри, успешни, посебни. Таквите зборови го хранат егото, ги смируваат несигурностите и создаваат пријатно чувство на сигурност. Но проблемот настанува кога нашето его ги надминува границите, не прашувајќи се дали таа пофалба воопшто е искрена.
Поврзани објави
„Малку луѓе се доволно паметни за повеќе да ја сакаат критиката, која им служи, отколку пофалбата што ги лаже – а зад оваа втората честопати се крие завист“ – Франсоа де Ла Рошфук.
Од друга страна, искрената критика ретко е пријатна. Таа знае да заболи, да нѐ разниша и да нѐ натера да се преиспитаме себеси. Но токму тука лежи нејзината вредност. Критиката која произлегува од добра намера може да биде алатка за раст – таа нѐ поместува, нѐ движи напред и покажува каде грешиме.
Зад лажната пофалба честопати се крие завист. Луѓето кои ви завидуваат нема отворено да ве критикуваат. Наместо тоа, можат претерано да ве фалат, да ве поддржуваат без реален интерес или да ги премолчуваат вашите грешки. Не затоа што мислат дека сте совршени, туку затоа што не им одговара да напредувате. Затоа, не е секој убав збор добронамерен, како што не е ни секоја критика лоша. Понекогаш важи токму спротивното.
