Постојат загуби за кои не постојат зборови што можат да ја опишат болката. Една од нив е загубата на дете – искуство што го менува животот на родителот засекогаш.
Македонската пејачка и водителка Јулија Мациевска добро знае колку е тешко да се продолжи понатаму по таква трагедија. Четири години по смртта на својата ќерка Андријана, таа повторно проговори за болката, чувството на вина што често ги прогонува родителите и љубовта како единствена сила што може да помогне срцето повторно да се отвори кон животот.
Андријана Мациевска, уметница и ќерка на Јулија, почина на 12 мај 2022 година, на 41-годишна возраст, по двегодишна борба со ракот. Нејзиното заминување остави празнина во животот на семејството, но не и тишина околу нејзиниот спомен.
Јулија и понатаму зборува за својата ќерка, пишува стихови и црта, наоѓајќи во творештвото начин да ја зачува врската со неа и да ја преточи болката во нешто што продолжува да живее.
Човек може да се крене само со моќта на љубовта
Во неодамнешно гостување, Јулија отворено зборуваше за тоа што се случува во душата на родителот кој ќе го изгуби своето дете. Според неа, во најдлабоката болка човек може да се затвори во себе, да се оддалечи од животот и да ја изгуби способноста да ја почувствува љубовта што сè уште го опкружува.
Човек од најголемата болка, односно мајка од најголемата болка кога ќе изгуби дете, може само да се крене со моќта на љубовта. И ако има срце полно со љубов и со прифаќање…“, вели таа.
Јулија објаснува дека по ваква загуба некои родители се лутат на Бога, на судбината и на сè што дотогаш го сметале за дел од својот живот. Болката може да ги натера да го скаменат срцето, како начин да се заштитат од ново страдање.
Кога ќе ги скаменат своите срца, кога ќе се налутат на Бог, на сè она што им е дадено, на таканаречената судбина… тогаш го скаменуваат срцето. Скаменето срце останува за сè скаменето, ја чува болката во немоќта да се отвори“, објаснува Мациевска.
Родителот прво вината ја бара во себе
Поврзани објави
Еден од најтрогателните делови од нејзиното сведоштво се однесува на чувството на вина што може да се појави по смртта на детето. Родителот, вели Јулија, често се враќа наназад, ги преиспитува своите постапки и се прашува дали можел да направи нешто поинаку.
Човекот се самоказнува себеси, затоа што родителот кој го изгубил детето, првин вината ја бара во себе. Што можев уште да направам или што сум направил нешто во минатото за да ме снајде таква судбина или таква казна од Бога?“, вели таа.
Нејзините зборови отвораат тема за која често се зборува премалку – длабоката и сложена тага по загубата на дете, во која се испреплетуваат болката, беспомошноста, прашањата без одговор и потребата да се пронајде смисла во животот што продолжува.
Андријана продолжува да живее во нејзините стихови и спомени
Иако поминаа четири години од смртта на Андријана, Јулија не дозволува споменот за неа да избледи. Преку пишувањето и цртањето, таа продолжува да ја изразува љубовта кон својата ќерка и да ја чува нејзината присутност во секојдневието.
Нејзиното сведоштво не нуди едноставни одговори ниту ветува дека времето ја отстранува болката. Напротив, потсетува дека секој човек тагува на свој начин и дека продолжувањето на животот не значи заборавање.
Понекогаш, токму љубовта кон оној што повеќе не е физички покрај нас станува силата што нè држи исправени. Тоа е пораката што Јулија Мациевска ја испраќа со своите зборови – дека и по најголемата загуба, срцето заслужува повторно да најде простор за љубов.
Видео: Facebook
