Table of Contents
По разводот, една 35-годишна жена доживеала непријатно изненадување на првиот состанок со потенцијален партнер. Наместо разбирање, добила навреди поради своите очекувања од мажот. Нејзиниот одговор на неговото понижувачко однесување е лекција за самопочитта.
Првиот состанок понекогаш открива многу повеќе од месеци допишување. За една 35-годишна жена, средбата што ветувала пријатна вечер се претворила во вистински кошмар.
Таа има сопствен стан, стабилна работа и автомобил, а од потенцијалниот партнер не очекува луксузни подароци ниту вечери во скапи ресторани. Сака само нешто што би требало да биде основа на секоја врска: почитување, малку внимание и маж кој знае да вложи труд во односот.
Но нејзиниот придружник имал сосема поинаква претстава за тоа што смее да очекува една жена на нејзина возраст. Од несоодветни коментари за нејзиниот изглед до навреди поради нејзините љубовни стандарди, состанокот набргу тргнал во сосема погрешна насока.
И покрај лошото претчувство, одлучила да се запознаат
„Не сум топ-модел, имам над 30 години, сопствена гарсониера, автомобил – стар, но мој – и една лоша навика: кога сум тажна, повторно ја гледам серијата „Сексот и градот“.
По разводот, долго се двоумев дали да се впуштам во светот на апликациите за запознавање. Но една пријателка ми рече: „Ајде, гледаш дека и таму има мажи“. Признавам, се пријавив.
По неколку минути разгледување профили, го забележав него. Да го наречеме Марко. На фотографијата носеше капа свртена наопаку, во рацете држеше голема риба, а се насмевнуваше како штотуку да продал половен „голф“ по цена на нов автомобил.
Во описот на профилот пишуваше: „Сакам активен одмор, добра храна и искрени луѓе. Важно: без драми“.
Тоа „без драми“ секогаш е знак за тревога, но кој уште го слуша сопствениот внатрешен глас?
Се допишувавме три дена. Тој се жалеше на поранешната партнерка: „Не ме ценеше, ѝ купував цвеќе, но залудно“. Јас, пак, скромно премолчував што ми е важно во една врска. Допишувањето не е исто што и бракот.
Марко ме покани во пицерија. „Не е скапо, но пријатно е“, ми напиша.
А јас, наивна, дури и се дотерував. Тесен фустан, чевли со високи потпетици, лесна шминка – ништо за гламурозен прием, но доволно за да се чувствувам како жена.
Пристигнав навреме. Марко доцнеше 20 минути. Влезе во избледени фармерки, што и не беше толку страшно, и развлечена маица со принт од некој рок-фестивал од 2015 година. Косата не му беше измиена, но веројатно тоа беше неговиот „стил“.
„О, па ти си со високи потпетици?“, ми рече наместо да ме поздрави. „Одиме во пицерија, а не на прием кај кралицата“.
Поврзани објави
Потоа се насмевна. „Се шегува“, си помислив. Но внатрешниот глас повторно се огласи: црвено знаме!
Нарачавме пица и сокови. Предложив да ја поделиме сметката на половина, а тој се согласи. Сè изгледаше во ред. Но, тогаш почна хаосот.
„Ти не си принцеза“
Му раскажував за мојата работа. Работам како менаџерка во мала фирма, сакам работите да бидат средени и го ценам редот. Одеднаш, тој ме праша:
„А колку бараш од мажите?“
Прашањето ме затекна. Сепак, одговорив искрено.
Сакам да ме почитува. Да не ми вика. Да знае да поправи чешма ако го замолам, наместо да повикува водоинсталатер што јас го познавам – и тоа на моја сметка.
Сакам и малку романтика. Не секој ден, но барем еднаш месечно да одиме во кино или да прошетаме покрај кејот, наместо постојано да седиме дома во тренерки.
Тогаш тој „експлодирал“.
„Слушај“, рече, спуштајќи го парчето пица. „Колку години имаш? Триесет и пет? А барањата ти се како на некоја студентка што има спонзор. Ти не си принцеза! Погледни се. Немаш 18 години за да можеш толку да бараш! Нормално момче, не пие, има добра работа – па тоа е веќе среќа! А ти: „поправи ја чешмата“, „сакам да излегуваме“. Каде воопшто наоѓаш такви типови?“
Луѓето во пицеријата почнаа да се вртат кон нас. Дури и келнерот застана со бокалот вода во раката.
Во главата ми одѕвонуваше: „Добро, нема да молчиш“.
Знаете, постојат два вида луѓе на состаноци. Првите тактично се насмевнуваат, го пијат чајот докрај и исчезнуваат во ноќта. Јас припаѓам на втората група.
Не сум невоспитана, но не можам да молчам кога некој ме омаловажува само затоа што не сум родена во 2000 година.
