Table of Contents
Телевизискиот водител Милан Милошевиќ никогаш не криел дека имал тешко детство. Роден е во Сремска Митровица, каде што и пораснал. Во неговиот дом се случувале тешки работи, кои ниту тој ниту неговите соседи никогаш нема да ги заборават.
Причината за семејните трауми бил неговиот татко, кој ги малтретирал. Екипата на „Курир.рс“ го посети родниот град на водителот, каде што во разговор со неговите сосетки Снежа и Славица дозна како изгледал тој тежок период во домот на Милошевиќ, виден низ нивните очи.
„Тој е најдобрата душа, навистина е прекрасен човек“
Кога зборуваше во „Задруга“ за тие тешки денови и ја спомнуваше куќата во која бегале од татко му, мислеше токму на оваа куќа. Тука живееше мојата покојна мајка и тука доаѓаа. Тој ми е како брат. Јас сум најстарата од нашето друштво. Имам брат и сестра, а Милан ми е уште еден брат. Цело време бевме покрај нив. Мајка ми и неговата мајка беа многу добри пријателки. Кога луѓето од Босна се доселија овде, во неколку куќи, сите заедно се дружевме.
И ден-денес, кога имам некаков проблем, му се јавувам и сè му кажувам. Уште кога беше мал, знаев дека ќе стане ова што е денес. Отсекогаш се издвојуваше и беше посебен. Сакаше да глуми, а не го интересираа работите што ги интересираа другите деца. Секогаш кога ќе дојде овде, ни се јавува, едноставно ќе ни влезе дома за да нè поздрави. Откако мајка му е во домот, доаѓа малку поретко, но сепак нè посетува.
Кога мајка ми се разболе, тој донесе толку многу работи за неа. Мислам дека ја сакаше мојата мајка само нијанса помалку од својата. Што друго да кажам? Нашите мајки беа како сестри – раскажа Славица, додавајќи:
Сè што зборуваше за својот живот и за сите тие маки е вистина. Дури ги раскажа и некои работи за кои мислев дека не треба да бидат изнесени во јавноста. Искрена душа! Се сеќавам на секој од тие моменти и на сè низ што помина тоа семејство. Страшно, навистина страшно. Неговиот брат, кој си го одзеде животот во затвор, е постар од мене. Се ежам кога ќе помислам на сите тие моменти, особено кога ќе се сетам дека секојдневно сте пиеле кафе со некого, а потоа ќе се случи таква трагедија.
Секоја чест за сè што направи, и за тоа што зборуваше јавно, и за она што го постигна. Што се однесува до неговиот татко, не знам што да ви кажам. Она што тие го доживувале во својот дом, ние го знаевме и кај нас. Ова е прекрасно и мирно место, а понекогаш дури и се плашам за Милан поради сè што му се случува таму, во Белград. Воопшто не го сакам Белград, но тој се бори и отсекогаш се борел. Сè создал со свои раце. Го чувствувам како свој, тој е најдобрата душа. Навистина е прекрасен човек – откри неговата сосетка Славица.
„Мене ми беше многу тешко, но нему сигурно му било уште потешко“
Сето тоа за мене беше страшно. Јас сум најмладата во семејството и отсекогаш сум била миленичка. Замислете, имам татко кој и на 33 години ме држи во скут, ме обожава и ме чува. Имам прекрасно семејство и мирен живот, а потоа ќе помислам на таква ситуација каква што се случувала во неговиот дом. Страшно, навистина страшно! Никогаш нема да ги заборавам тие сцени.
Неговиот брат Зоки, кој е жив, одамна нема дојдено овде, но неодамна, кога Милан го посетил, го спомнал нашето семејство. Кога ми го кажаа тоа, заплакав. Со Милан сме во одлични односи и многу сум среќна поради него. Ги преживеав со него сите тие страшни моменти, се разбира, не баш сите, бидејќи само тој знае што се случувало во нивниот дом 24 часа на ден.
Тој доаѓаше кај нас со мајка му и брат му кога татко му ги имаше тие страшни испади. Мене ми беше многу тешко, но нему сигурно му било уште потешко. Среќна сум што успеа во животот. Колку луѓе пораснале во такви семејства, а потоа тргнале по погрешен пат? А тој е еден на милион. Сè негативно што го преживеа го претвори во нешто позитивно. Сè прави со насмевка и позитивна енергија. Купи прекрасна куќа, успеа во работата и навистина сум горда на него – раскажува Снежа, па продолжува:
Поврзани објави
Зоки мораше да замине во дом бидејќи му беше потребна стручна помош. Милан беше прекрасен кон него. Се шегувавме, а тој сакаше да седи на клупата пред куќата и да нè набљудува. Го учевме што да каже, со оглед на неговата болест. Беше многу паметен и сè паметеше.
Кога Милан ми кажа дека при последната посета неговиот брат ги спомнал името на мајка ми и моето име, останав без зборови. Милан уште од мал беше потпора на својата мајка. Сè што правеше, го правеше за неа. Како семејство бевме покрај нив и заедно поминувавме низ сето тоа. Да не беше хаосот што го предизвикуваше татко му, сè ќе беше многу поубаво.
Што се однесува до реалните шоуа, ние дури и не знаевме дека ќе влезе во „Задруга“. Никому не му кажа, таков е тој. Кога влезе таму, почувствував дека тоа е неговиот прв чекор кон успехот. Роден е за она што го работи денес.
Беше огромен стрес кога среде ноќ ќе дојдеа кај нас. Не за мене, бидејќи тогаш бев мала, туку за него и за моите родители. Моментот кога ќе ги видеше на нашата врата беше навистина застрашувачки. Немаше многу прашања. Само ги прашувавме дали се гладни, дали се жедни, каде ќе спијат и тоа беше сè. Ни раскажуваа што се случило, но сигурна сум дека никогаш не ни кажале баш сè.
„Татко му дозна дека бегаат кај нас“
Во еден момент татко му дозна дека бегаат кај нас, па почна да врши притисок врз нас и ни се закануваше дека не смееме да го правиме тоа, во спротивно ќе ни направи проблеми. Неговиот брат, кој беше во затвор, не беше толку проблематичен, но татко му не го прифаќаше. Кога растеш под таков притисок, едноставно мораш некаде да го истуриш незадоволството.
Милан и мајка му му пружаа љубов, но нему сепак му недостигаше таткото. Кај него пронашле некакво оружје, па така завршил во затвор. Милан беше прекрасен брат. Кога дознавме што се случило во затворот, тоа беше огромен удар за сите нас. Беше ужасно, не можам ни да зборувам за тоа.
„Кога ја видов тетка Рајка, почнав да плачам“
Кога Милан летово беше на море, не можев да дочекам да се врати. Дотогаш не ја бев посетила тетка Рајка во домот. Едно утро станав и цело време мислев на неа. Му се јавив на Милан и му реков: „Дај ми ја адресата, морам да ја видам!“
Кога влегов во продавницата, ѝ купив сè што ми падна на ум, иако знам дека има сè и дека Милан ѝ обезбедил сè што ѝ е потребно. Кога стигнав до нејзината соба и ја видов, почнав да липам и останав без здив.
Кога беше овде, беше падната, болна и депресивна, изгледаше многу лошо. А кога ја видов во домот, со црвено налакирани нокти, иако никогаш претходно не ги лакираше, бев воодушевена. Беше убава, имаше средена фризура, тенот ѝ се промени, изгледаше како да е помлада 20 години.
Ја прегрнав и почнав да плачам и да липам, а таа ми рече: „Моја Снешка, Снешка!“ Разговаравме и се дружевме, а потоа му реков на Милан дека треба да контактира некој бренд на цигари за тетка Рајка да може да ги рекламира како нешто што го продолжува животот. Таа е најдобрата реклама! Не можеш да ја видиш без цигара.
Бев многу среќна по таа посета. Милан ѝ обезбеди сè, а јас сум сведок дека ѝ го продолжи животот. Бев таму за да видам низ што сè поминала таа жена.
По разговорот со неговите долгогодишни сосетки, екипата на „Курир“ ја посети и продавницата во близина на куќата на Милан. Една жена накратко го искоментира водителот:
Горди сме на него. Кога ќе се сетам дека овде доаѓаше и купуваше на вересија… Низ што сè поминал овде! Навистина, секоја чест!
Фото: Инстаграм