Table of Contents
Бабата со години сонувала за моментот кога ќе ја дочека свадбата на својата внука, но она што таму го доживеала ја претворило радоста во болка и најголемо понижување.
Постојат мигови во животот кои засекогаш остануваат врежани во сеќавањето – раѓања, крштевки, свадби. За 78-годишната Паула, свадбата на нејзината внука требало да биде еден од најсветлите денови. Со месеци се радувала, се подготвувала и замислувала како ќе изгледа мигот кога нејзината миленица во венчаница ќе каже „да“. Но наместо круна на семејната среќа, тој ден ѝ донел срам, солзи и чувство на предавство.
„Сакав да изгледам убаво за неа“
Не сум жена што се шминка многу и носи гламурозни фустани,“ почнува Паула.
„Но овојпат сакав да заблескам, да ѝ покажам на внуката колку ми значи нејзината свадба. Отидов на фризер, се потрудив околу шминката и најдов фустан во кој се чувствував посебно. Кога се погледнав во огледало, по долго време повторно се почувствував убава.“
Со насмевка и срце полно гордост, бабата влегла во салата. Но наместо топлина, ја дочекале погледи што никогаш нема да ги заборави.
Зборови што болат повеќе од сè
Внуката ја повлекла на страна и, наместо да ја прегрне, ѝ изговорила реченици што засекогаш ќе ѝ одѕвонуваат во ушите:
„Бабо, ми се допаѓа што се обидуваш да бидеш модерна, но те молам, следниот пат држи се до својот вообичаен изглед. Оди во тоалет и пресоблечи се.“
Се почувствував како да ми се лизга земјата под нозете,“ признава Паула.
„Во еден миг бев горда и среќна, а во следниот стоев таму понижена, со солзи во очите. Немав сили да се расправам, едноставно си заминав – право дома.“
По свадбата – извинување без мир
Неколку дена подоцна, внуката ја повикала баба ѝ и се извинила. Рекла дека била под стрес и реагирала во нервоза.
Поврзани објави
„Знам дека згрешив,“ признала, „и ми е жал што те повредив.“
Но за Паула, раната сè уште беше свежа.
Можам да разберам дека била нервозна, но зарем бабата не требаше да биде сакана и почитувана токму на тој ден? Како да ја заборавам срамот пред целото семејство?“
Да се прости или не – вечно семејно прашање
Психолозите нагласуваат дека простувањето никогаш не треба да се наметнува. Чувствата се реални и потребно е време за да се смират.
Да простиш не значи да оправдаш што се случило,“ велат стручњаците. „Тоа е начин да се ослободиш од товарот на лутина и болка.“
Паула признава дека сè уште не е подготвена.
Не знам дали некогаш ќе можам да ѝ простам. Можеби еден ден, но сега – не. Срамот е премногу силен во мене.“
Совети на психолозите: како бабата да го излечи срцето и повторно да ја врати самодовербата
-
Да биде нежна кон самата себе. Наместо да се обвинува, треба да се потсети зошто се дотерала – од љубов и почит кон внуката. Нејзините намери биле чисти и благородни.
-
Да не ја врзува својата вредност за туѓите зборови. Она што го кажала внуката било последица на стрес, а не вистинска слика за бабата.
-
Да прави мали чекори кон семејството. Ако ѝ е тешко да оди на големи собири, може да почне со интимни средби и разговори со оние што ѝ даваат поддршка.
-
Да го прифати времето како лек. Раните не зараснуваат преку ноќ – понекогаш се потребни месеци или години за да се најде сила за простување.
-
Да отвори искрен разговор кога ќе дојде вистинскиот момент. Само така внуката ќе сфати колку ја повредиле нејзините зборови и ќе се создаде можност за разбирање и повторна доверба.
Текст: Убавина и здравје
