Table of Contents
Мелба Мејебејн никогаш не планирала да ја напушти стоковната куќа во која го поминала речиси целиот работен век. Сепак, по неверојатни 74 години работа, одлучила дека е време за пензија. Пресудиле сè поголемите сообраќајни гужви, поради кои секојдневното одење на работа ѝ станало понапорно од кога било претходно.
„Штом влегов низ вратата, ги оставив клучевите од автомобилот на масата, го погледнав син ми и му реков: ‘Доста ми е’“, се присетила Мелба.
Стоковната куќа „Dillard’s“ во Тајлер, во американската сојузна држава Тексас, се наоѓала на само 15 минути возење од нејзиниот дом. Но, поради сообраќајниот метеж, патувањето понекогаш траело двојно подолго. Мелба, која во ноември ќе наполни 91 година, сфатила дека веќе не сака секојдневно да се соочува со тој напор.
Така, минатиот месец ја завршила својата исклучително долга кариера, оставајќи зад себе приказна за посветеност, пријателство и љубов кон работата.
Првото работно место Мелба го добила во 1949 година, додека сè уште била средношколка, во стоковната куќа „Mayer & Schmidt“. Работела како операторка на лифт, а кога компанијата „Dillard’s“ ја презела стоковната куќа во 1956 година, продолжила да работи под новото раководство.
Со текот на годините работела на неколку позиции – од одделот за машка облека до козметичкиот штанд, каде што останала сè до пензионирањето.
Пресвртниот момент се случил кога успеала да ги продаде корпите-подароци што другите продавачки не можеле да им ги понудат на купувачите.
„Имаше неколку корпи-подароци што една од девојките никако не успеваше да ги продаде“, раскажала Мелба.
„Ме замолија да се обидам, па излегов од зад пултот во ходникот и почнав да разговарам со луѓето за корпите… Ги продадов сите до последната. Тогаш ми рекоа дека таму и ќе останам.“
Работа што ѝ станала второ семејство
За Мелба работата никогаш не била само начин да заработи пари. Како самохрана мајка, токму таму пронашла стабилност, пријателства и поддршка за себе и за својот син Тери.
„Семејството Дилард, како и сите нејзини колеги, ни станаа како второ семејство“, раскажал Тери, кој денес има 60 години.
Мелба била толку блиска со семејството на сопствениците што повремено помагала во чувањето на нивната ќерка, Дру Дилард Матени, која денес е извршна потпретседателка на компанијата. Двете се познаваат речиси 65 години, а повторно се сретнале на прославата организирана по повод заминувањето на Мелба во пензија.
И Тери со задоволство се присетува на детството што го поминал во близина на работното место на својата мајка.
„Имаше моменти кога ќе го замолев дедо ми, по вечерата, околу седум часот навечер да ме однесе до продавницата. Така можев да трчкам низ трговскиот центар, а потоа да се вратам дома со неа кога ќе завршеше со работа“, се присетил тој.
Со децении Мелба работела најмалку 40 часа неделно. Станувала во шест часот наутро, подготвувала кафе и појадок, ги завршувала домашните обврски и пристигнувала на работа околу девет часот, за да го заземе своето омилено паркинг-место.
„Секој ден со задоволство одев на работа“, рекла таа, додавајќи дека отсуствувала само кога била сериозно болна.
„Ако сте задоволни од она што го работите, зошто би престанале?“
Поврзани објави
Никогаш не посакала да биде шефица
Во текот на долгата кариера, Мелба неколку пати добила можност да напредува на раководна позиција. Сепак, секој пат ја одбивала понудата.
„Никој не сака да биде на раководна позиција, затоа што тогаш мора да носи тешки одлуки“, објаснила таа.
За неа било многу поважно да ги зачува добрите односи со колегите и да продолжи да го работи она во што била најдобра – да разговара со купувачите и да им помага при изборот на производи.
Кога наполнила 65 години, почнала да размислува за пензионирање. Но, основачот на компанијата, Вилијам Т. Дилард, ја убедил да остане, ветувајќи ѝ дека ќе може да работи сè додека самата го посакува тоа.
Мелба тогаш побарала само едно: да не мора да работи навечер и во недела. Компанијата ѝ го приспособила работното време, што ѝ овозможило да ја продолжи кариерата уште неколку децении.
Подоцна успеала да обезбеди и помека подлога зад козметичкиот пулт, бидејќи долгото стоење со годините ѝ станувало сè потешко.
Нејзиниот совет за среќен и исполнет работен век
Иако во текот на животот имала можности да заработува повеќе или да напредува во кариерата, Мелба верува дека тоа не се најважните предуслови за задоволство на работното место. Според неа, луѓето треба да изберат професија што им одговара и работна средина во која се чувствуваат прифатено.
„Парите можат да ве разочараат“, предупредува таа, нагласувајќи дека многу поважно е да пронајдете работа во која сте добри и луѓе со кои уживате да соработувате. За неа, клучот за долгорочно задоволство лежи токму во односите што ги градиме со текот на годините.
„Важно е да вложувате во односите со луѓето“, порачува Мелба.
Денес таа живее во населба наменета за пензионери во Тајлер, но не ја изгубила врската со луѓето со кои го поминала поголемиот дел од животот.
Поранешните колеги ја посетуваат, ја носат на ручек, во кино и на шопинг. Нејзините внуци и правнуци се исто така важен дел од секојдневието, а вработените во одделот за козметика дури организирале распоред за телефонски јавувања, за секоја недела да проверат како е.
По 74 години работа, Мелба зад себе не оставила само исклучително долга кариера, туку и пријателства што продолжиле да живеат и по нејзиното пензионирање.
Кога ќе се наврати на сè што поминала, нејзиниот заклучок е едноставен: работата може да биде многу повеќе од обврска ако во неа пронајдеме задоволство, смисла и луѓе што ни го прават животот поубав.
За Мелба, токму тоа ја правело разликата меѓу обична работа и животен повик.
