Дека целиот живот може да се збере само во една година сфаќаме кога ќе почнеме, месец по месец, да се потсетуваме што ни се случило во неа. Зошто сме плачеле од среќа или од тага, зошто сме доцнеле или сме стигнувале предвреме, што сме посакувале или сме сакале да заборавиме… Но сè додека во декември имаме за кого да се симнуваме во подрумот по елката, сè е во ред!
Кога бев мала, времето како да стоеше. Едно попладне знаеше да трае засекогаш. Се сеќавам дека еднаш ја прашав баба ми колку години има. „Многу“, ми одговори таа. „Колку многу?“, настојував јас. „Букадар!“. „Што значи букадар?“ „Букадар е кога не можеш да ги изброиш.“ „О, бабо, па тебе сигурно ти е многу здодевно.“ „Чекај да пораснеш, да стигнеш на моја возраст, па ќе видиш.
Само што ќе станам, не сум се ни свртила, а веќе се стемнило. Ќе ти летнат годините додека трепнеш!“ И навистина, летнаа додека трепнав. Летна и оваа. А како вчера да беше кога поради мамурлакот од новогодишната забава се тетеравев низ дома. Како вчера да беше кога подгревав сарма и јадевме остатоци од руската салата. Како вчера да беше кога ја накитивме елката и закачивме на неа, кутрата, толку многу светилки што сите осигурувачи ми паѓаа кога ќе го ставев ѓезвето за кафе на рингла.
Би можела да се заколнам дека нема ни еден месец откако ја раскитивме и ја спуштивме во подрумот, сосе украсите… Кога, еве, повторно дојде време да ја накитам!
ЕДЕН ЦРТЕЖ И ТЕМПЕРАТУРА
А толку многу нешта беа содржани во таа година. Цел еден јануари што бавно поминуваше, како да не му се брза, како да не знае дека живуркам од пензијата на мама до мојата плата. Тука беше и викендот на Маврово, во дрвената викендичка, во која пиевме греено вино додека снегот и мразот цртаа волшебни цртежи на прозорците. И една бадникова вечер и една честитка од Австралија, кога никогаш не доцни. И една ноќ што ја преседев будна чекајќи на Бони да ѝ падне температурата.
И еден цртеж од мене што настана кога живата во термометарот падна на 37,5, а на кој не личам на себе – носот ми е крив и забегува надесно, косата ми е жолта, очите ми се доста раздалечени… Но, истовремено, тоа сум толку многу јас што сите ме препознаваат кога ќе го видат цртежот, бидејќи моето дете, дури и кога има температура, црта со најубави бои. Во таа година ги собра и трите залудно држени диети. И една неискористена членарина за фитнес-центар.
И една претстава во Драмски театар, еден петок во февруари, една приказна за напуштено дете што толку многу ме потресе што одвај чекав да дојдам дома и да ги прегрнам Бони и Владо и да им кажам колку многу ги сакам. И едно кутре што ми скокна во скут додека седев во кафулето. И едно бојадисување на косата во сопствена режија, по кое бев жолта како на цртежот на Бони.
И една торта од мојата Андријана, по која повторно се заколнав на доживотна диета. И едно два-три обида да се синхронизирам со модерните времиња и да почнам позитивно да вибрирам. И две-три откажувања, бидејќи, боже мој, жив човек сум и не можам баш секој ден да бидам толку многу позитивна колку што би требало да бидам, според современите сфаќања.
Поврзани објави
ДРУШТВОТО ОД ПЛАЖАТА
Во таа година е и свадбата во едно далечно место, каде што повторно се дружев со моите драги и блиски луѓе. И питата со јаболка што речиси секој ден ја јадев во текот на април. И еден мај во кој толку многу врнеше како да е ноември. И еден концерт во „Метрополис арена“ на кој не сакав да одам, но си поминав лудо и незаборавно. И четири опасни ПМС-ови за време на кои помислував дека нешто сериозно не е во ред со мене. И три чифта нови чевли. И едни апостолки. И црвени „старки“, кои секогаш кога ќе ги обујам, посакувам да го ставам ранецот на грб и да отпатувам некаде. И еден кох од гриз беше во таа година, кој ме врати неколку децении наназад.
И розите што ги набравме откај комшијата кон крајот на мај. И едно мало бело кученце поради кои неделните утра веќе никогаш не беа исти – затоа што некој мораше да го прошета надвор, а тој некој обично бев јас. И цели десет дена во Грција беа збрани во оваа година, и едно утро во Солун, низ кој поминавме благодарение на расипаната навигација. И една бела шапка, која да ме убиеш не ми текнува каде ја заборавив. И школките што ги најде Владо. И една вечер со лигни и вино. И уште една вечер без лигни, но со вино. Вечер што ја поминавме на плажа, како тинејџери, со Горде и Марко (просек на години – четириесет), пуштајќи музика на мобилните телефони и одејќи на смени до собата по сирење и маслинки.
Тука е и групната фотографија во Неготино, каде што застанавме да испиеме кафе и да купиме ајвар. Ќе остане и една антикварница во која случајно наидов на речник на странски зборови и прочитав дека „букадар“ на турски значи „многу“. Ќе остане и еден роденден со свеќи и торта. Со сите другарчиња од IV 2 што во август беа во градот. И еден осумнаесетти роденден на кој врнеше како да нема намера да престане. И едно дете што одлучи веќе да не биде дете. И една црно-бела забава на која, како најголеми губитници, останавме до пет наутро.
И првите очила со диоптер, за читање, поради кои ми кажаа дека изгледам како учителка, а кои ги спакував во футролата под изговор дека сè уште разликувам шестка од осмица. Во оваа година го собра и еден речиси лош резултат од Пап-тестот, на редовниот гинеколошки преглед, поради кој одлучив дека е време да дигнам рачна и да почнам да се занимавам со себеси.
Една трета група што те тера прекуноќ да ги прегрупираш силите и приоритетите, и пријателите и оние што веќе не ти се пријатели. И една тотална анестезија и една биопсија чии резултати сè уште ги чекам и за кои настојувам да не размислувам, затоа што, во спротивно, ќе пукнам од грижи. И една рака на рамото што ти вели: „Ќе бидеш добро.“ И неколкуте нови чизми што ги погледнувам и си велам: ќе изодиме уште многу чекори!
Бидејќи сè е во ред. Дури и кога не е. Затоа што имам зошто и заради кого да се симнам во подрумот по елката. И имам со кого да ја чекам новата година. И оваа. И следната. И уште букадар години!
Текст: Убавина и здравје
