Кога се сретнавме, непосредно пред неговите незаборавни концерти во „Сава Центар“, првото прашање ми беше: дали се изненадивте самите себе од „капитулацијата“ пред 8-годишната Софија и 7-годишната Елена…
„Би рекол дека се изненадив, но се подготвувам малку да му се спротивставам на тоа, бидејќи како што минува времето, гледам дека децата сè повеќе ги тестираат границите. Во последно време забележувам дека сум изгубил енергија за комуникација со некои навистина блиски луѓе, но кога станува збор за моите деца, не сум подготвен да му дозволам на тоа да оди до бескрај. Можам да оставам пријател да оди каде сака, но не можам да дозволам улицата да ги одведе децата на погрешна страна.“
Како ги воспитувате ќерките?
Татко не може да му подвикне на девојче. Мора да ги одбира зборовите. Ако подвикнам некогаш со причина, точно ја знам границата кога е премногу, кога Софија ќе се расплаче или Елена ќе се намурти. Меѓутоа, тоа е добро, бидејќи ги враќа во реалноста, па некои работи не се повторуваат веќе.
Дали ги учите ќерките да бидат храбри?
Апсолутно, и храбри, и веднаш да реагираат на сè што мислат дека не е во ред. Ги охрабрувам да не бидат повлечени и срамежливи.
Дали вас ве воспитуваа поинаку?
Една од мислите што кружат на социјалните мрежи гласи: „Родителот ти го кажува тоа што го мисли, но зад твојот грб зборува сè најдобро за тебе.“ Мислам дека ја имав таа ситуација со мајка ми, само сè уште никој не ми кажал дека зборувала сè најдобро за мене.
За жал, ја изгубив пред неколку месеци. Како што минува времето, сè повеќе чувствувам дека таа беше мојот единствен критичар за кого знам дека немал лоши намери.
Поврзани објави
Татко ми секогаш беше многу умерен. Штедеше какви било реакции кон мене, сè додека претерам, но знаеше многу појасно да види и разбере некои работи за разлика од мајка ми. Таа беше просветен работник. Голем дел од денот го поминуваше со триесетина деца, па јас дома ѝ доаѓав како шлаг на тортата. Татко ми си доаѓаше од работа смирен, ручаше, си дремнуваше. Му се доверував и му го кажував тоа што не ми беше ни на крај на памет да ѝ го кажам на мајка ми. На пример, кога првпат украдов автомобил – мајка ми немаше поим.
Да нагласиме само дека тоа бил автомобилот на татко ти, да не излезат подоцна наслови „Владо, крадец“.
Беше и на мајка ми и на татко ми. Кога третпат го направив тоа, татко ми кажа: „Ти мислиш јас не гледам дека навечер го земаш автомобилот, но што ќе правиме ако се случи тоа и тоа.“ Никогаш повеќе не го украдов автомобилот. Тогаш тоа беше финта. Имаш 17 години, немаш дозвола, го крадеш возилото, правиш крукче и го враќаш на место. Веќе возев мотори, но морав малку да го „поткрадам“ и автомобилот, за да не бидам црна овца.
Па, кој младич тогаш би сакал девојка му да се дружи со вас?
Со сигурност можам да кажам дека умеам да се дружам со жена. Можам да ја гледам како другар и да не видам ни промил сексапил во неа, дури и ако многу е убава. Едноставно, таа е мој ортак, а не жена.
Дали сте задржале некои машко-женски пријателства?
По некое, но презафатеноста си го направи своето. Почнувам сериозно да си замерувам поради недоволното дружење. Бидејќи времето многу брзо минува, ќе морам да си го сменам распоредот и да пронајдам време токму за тоа. Постојано сум во фазон – трчај, работи, ова се тешки времиња… Ако сте на врвот на шоубизнисот, не можете да направите ноншалантна пауза. Оваа работа бара многу откажувања. Многу е психички напорна.
Дали сте потолерантни кон соработничките одошто кон соработниците?
Сосема ми е сеедно дали станува збор за соработничка или соработник, секогаш сум многу напорен. Тоа им е работа на луѓето кои работат со мене. Чувствувам колку ме ценат и се обидувам да не остане нешто што се подразбира, туку да им кажам и покажам. На работа сум неспоредливо помалку флексибилен одошто приватно.
Разговара: Бранкица Трескавица
Фото: Printscreen Instagram
