Кога јасно знаеме кои сме, не ни треба „доброто“ мислење на другите луѓе. Всушност, не ни треба туѓо мислење.
Затоа што ништо не е толку добро како чувството на слобода, без потреба да се докажува нешто некому; ништо не е толку добро како кога знаеме дека сме господари на сопствените одлуки, господари на нашите животи и дизајнери на мапи на кои се прикажани достоинството и мудроста, слободата и колоритноста и дека токму тие се водилките, принципите и патоказите во нашето житие.
Знам, не е лесно да се дојде до оваа точка во нашиот животен циклус, каде што самоизразувањето и емоционалната светлина нè наведуваат да го откриеме нашето вистинско „јас“, без предрасуди и без вознемиреност и страв од туѓите судови и отфрлање. Ова ослободува внатрешна револуција која не е наменета за секого. Причината за тоа лежи во нашата ментална структура, која за многу луѓе се фокусира на мислењата на другите наместо на самоприфаќањето.
,
„Ова сум јас и затоа сум среќен“.
Живееме во општество кое се фокусира на „покажување“ и фалење. Светот стана како театарски спектакл каде што некој ги поставува стандардите на очекуваното и она што е „правилно“, а другите почнуваат да „свират“ како што свири музиката, односно почнуваат да ги прифаќаат овие стандарди без да размислуваат колку се значајни. Ден по ден, луѓето почнуваат да се претвораат во актери на туѓите приказни и правила: оние кои немаат никаква врска со нивниот идентитет, нивните вредности или принципи. Така се губи автентичноста, вака се создаваат „копии од копии“ Не треба да заборавиме дека сликата што ја имаме за себе не се пренесува културно, ниту ја наследува гените: ние ја градиме. Исто како што секој од нас формира внатрешна претстава за светот околу нас, ние исто така градиме теории и концепти за себе. Овие шеми можат да предизвикаат да се мразиме себеси или, од друга страна, целосно да се сакаме себеси.
Текстот продолжува на следната страна
