Нина Бадриќ од почетокот на кариерата важи за миленичка на жените. Пријатна, опуштена и секогаш насмеана, нè освои – пред сè – со својата едноставност и фактот дека е многу лесно да се работи со неа. Со Нина разговараме по одморот на Хвар, каде што има куќа и каде што се направени овие магични фотографии.
Како ви изгледа вашата кариера денес, чекор по чекор, кога ги гледате денешните инстант-ѕвезди? Што се смени во шоу-бизнисот?
Морам да признам дека сè испадна уште подобро отколку што замислував. Кариерата ја почнав со музика, која тогаш беше во зародиш на овие простори и тоа беше долго патување. На почетокот на 1990-тите царуваа забавните и народните изведувачи, а ретка урбана опозиција беше Дино Дворник. Тој правеше музика на која ѝ се восхитував. Сакав да се движам во таа насока бидејќи пораснав со Ем-ти-ви, а Дино беше најблиску до светот. Сè всушност почна на Сплитскиот фестивал во 1996 година со песната „Ја за љубав неќу молити. Се сеќавам дека тогаш ми се јави Дино и ми рече:
„Тоа, мала, само напред“. Можете ли да замислите колку се радував кога ми се јави мојот идол?! Тогаш ги поставивме темелите на овие простори за сите музичари кои го сакаа модерниот звук. Бевме Дино, групата ЕТ и уште неколкумина од нас. За среќа, публиката ме засака од првиот момент. Секогаш велам дека сум создадена од публиката која ми го даде најголемиот ветер во грб дури и кога имав само една песна. Денес има многу одлични млади музичари, кои исто така го следат својот пат, како Сенидах.
Имате нов албум со 12 песни, дали помисливте да експериментирате со нов звук или тоа не треба да го очекуваме од вас?
Од мене можете да го очекувате неочекуваното. Следам што се случува на сцената и имам свои фаворити. За мене ритамот е почетна точка во музиката. Албумот кој штотуку го завршив е полнокрвен поп и во овој момент од мојата кариера мислам дека треба да биде токму таков. Едвај чекам публиката да ги слушне сите песни, а се надевам дека дел од нив ќе им „се прилепат за срце“, како многу досега.
Како се натеравте да „кренете рачна“ и малку да забавите и што беше пресудно за таа одлука?
Во еден момент од мојата кариера, повеќе не знаев каде сум кога се разбудив. Трчав од концерт до концерт. Еднаш во Германија, по концертот, се разбудив во хотел и полузаспана, убедена дека сум во мојот стан во Загреб, се упатив кон тоалетот и се сопнав од куферот. Скршив две ребра. Тогаш ме преплаши чувството дека повеќе не знам во кој град сум. Тоа беше пресвртната точка. Се навлекувате на адреналинот што го живеете со години без да го сфатите тоа. Го пропатував светот, а всушност не го видов. А животот брзо минува и има многу убавина во него што сакам да ја живеам.
Колку ви е важно да се „ресетирате“ секое лето во вашиот втор дом, на Хвар?
Сега ми е многу важно да се ресетирам, да се одморам и да го живеам животот, а не да го крадам меѓу концертите. Морам да признам дека ова лето ми беше прекрасно. Имав време за себе. Уживав во мирот, ги наполнив батериите за сè што ме очекува. Имав и убави концерти, па отпатував малку од Хвар. Задоволство ми е кога ќе се вратам на островот по концертите – во сопствениот мир.
Неодамна го прославивте вашиот 52 роденден. Дали жените денес, повеќе од кога било, се угнетени од идеалот на младоста?
Поврзани објави
Кога човек ќе се откаже од себе, тогаш почнува да старее. И тоа е единствената вистина. Годините воопшто не ми пречат затоа што во мојата глава сум максимум 30. Всушност, мислам дека никогаш не сум се чувствувала подобро. Благодарна сум што сум тука каде што сум и што сè уште имам можност да творам зрело. Но факт е дека ние жените сме под огромен терор и притисок на идеалот за вечна младост. А стареењето е привилегија. За жената е важно сè: брчки, килограми, успех, неуспех, изглед, тело, деца, дом… Мажите се поштедени од тоа. Критериумите по кои се мериме се двојни.
Отсекогаш ве сметале за природна убавица, што ве спречуваше сите овие години да коригирате нешто на себе?
Па тоа да останам природно убава (се смее). Кога бев помлада, бев многу несигурна. Не бев свесна за себе, а не пак за убавината што ја носи самата младост. Немав никој покрај мене да ми ја зголеми самодовербата, тоа го научив сама. Можев многу да сменам кај себе и да ги задоволам естетските критериуми и трендот на времето, но сепак се спротивставив на сè, најмногу поради стравот од операциите, а денес ми е драго поради тоа.
Физичката убавина е само надградба на духот, интелигенцијата, личноста или шармот на човекот. Но, да разјасниме, не сум против корекции, ако промената би ме натерала да се чувствувам побезбедно, напротив. Најважно е што сме среќни во својата кожа, а денес се сакам себе таква каква што сум.
Дали годините ви донесоа самодоверба?
Мислев дека никогаш нема да ја кажам оваа реченица, но да ја имав оваа памет и, пред сè, оваа самодоверба тогаш, каде ќе ми беше крајот. Врвот на мојата несигурност најдобро може да се опише со случајна средба во Монте Карло. Кевин Костнер го снимаше „Телохранител“ и беше гостин на музичките награди во Монте Карло, на кои присуствував. Тогаш имав хит број еден, песната „I am so excited“, со која ги освоив сите топ-листи во странство. Ме виде во клубот. Ми побара број, сакаше да се сретне и беше упорен.
Бев убедена дека тоа е некаква скриена камера. Фустанот што го носев тогаш чинеше 20 марки и едноставно не можев да верувам дека Кевин ќе ме погледне во морето од убави жени во вечерни фустани и со дијаманти за кои тогаш можев само да сонувам.
Се сеќавам тогаш еден новинар од Белград ми пријде и грубо ми рече: „Што си ти, глумица? Ваков тип трча по тебе, а ти се правиш недопирлива“. За моја жал, не се преправав дека сум недопирлива. Тогаш бев несигурна девојка. Затоа секогаш велам дека самодовербата е најважна. Затоа треба да ги охрабруваме децата во сè, постојано да им бидеме ветер на грбот и од нив да создаваме луѓе кои сигурно ќе чекорат низ животот.
Има ли простор за симпатија денес, какви мажи можат да добијат шанса кај вас?
Не можам да сакам некој што е лош човек. Долгите врски и бракот се зад мене и не ми треба повторување на лошите искуства. Денес знам што сакам. Ако треба да го опишам мојот идеал, добро би било да е господин, малку мангуп, а пред сè духовит човек, некој што е сличен на мене. И најважно ми е да имам мир со него.
Интервју: Надежда Јокиќ
Фото: Билјана Бливајс/Cropix
