Никола Перевски – Пере денес има роденден. Но не го слави. Пејачот одлучи да го одбележи со стихови напишани од срце. Стихови посветени на жртвите на пожарот во Кочани…
Денес Никола Перевски – Пере, познат македонски пејач и текстописец, на еден емотивен и болен начин, ја сподели својата тага преку стихови, кои го одразуваат длабокиот бол и страдањето од трагедијата која го потресе Кочани.
Секој збор, секоја реченица во неговите стихови како да ја носи тежината на болката што ги опкружува жртвите и нивните блиски. Пожарот во дискотеката „Пулс“, кој зеде 59 животи, остави неизлечиви рани, а Перевски преку песната својот болен роденден го претвори во сеќавање на тие кои не се повеќе меѓу нас.
„Денес ми е роденден.
Се сеќавам.
Не те славам.“
Со овие зборови, Пере ја започнува својата балада, носејќи ги сите на патувањето низ болката и сеќавањето на трагичната ноќ. Роденденот, ден кој треба да биде исполнет со радост, во овој случај се претвора во момент на тишина и болка. Секој ред од стиховите изгледа како да е тежок камен, кој го носи не само авторот, туку и сите кои ја почувствувале страшната загуба.
„Не ми се пие и пее,
не ми се брои
години.“
Станува јасно дека музиката која претходно била извор на радост, сега се претвора во тежок товар. Перевски, кој и сам по својата природа е музичар, не може да најде утеха во она што некогаш му носело радост. Како што пишува, не само што не му се пее, туку не му се бројат ни годините, бидејќи болката ги надминува сите мерки на времето.
„Децата изгореа во песната,
музичарите паднаа на бината.
Како ноти што никогаш
не добиваат рефрен.“
Овие стихови се не само метафора, туку и крик од срцето. Пожарот не ги одзеде само физичките животи на младите луѓе кои беа во „Пулс“, туку и нивната музика, нивниот сон, нивната младост. Сеќавањата на нивниот живот и нивната љубов кон музиката исчезнуваат во пламените на трагедијата, а ни едно повторување, ни еден рефрен повеќе нема да се роди.
„Некои си отидоа
пеејќи.
Други со рацете на жиците.“
Една тажна слика се извезува низ стиховите на Пере. Музичарите кои ги засекле жиците на инструментите, заминуваат со нив, оставајќи ги без звуците кои ја красат секоја сцена. Ова е многу повеќе од само потсетување на трагедијата – тоа е признание за љубовта кон музиката, која не се заборавува, ниту во моментите на најголема темнина.
Поврзани објави
„Сцената ги прегрна
мајка како што не пушта и
кога знае дека губи.“
Тука, Пере зборува за тоа како сцената станува последен дом за оние кои ја опустошија, а мајката – за која сите знаеме дека претставува неизмерна љубов – ги прегрнува своите деца, исто како што тоа го правела и кога животот на сцената беше на врвот. Но овој пат, тоа е прегратка на болка, која не може да ја излекува ниту времето.
„Денес ми е роденден,
но нема што да посакувам.
Освен да го вратат времето
или барем
да престане да пече.“
На крајот, Пере ја завршува својата поема со едноставна, но трагична молба – да се врати времето, да се запре болката, да се прекине оваа непрекината печка која го топи срцето. Иако роденденот е ден кој треба да биде празник, во овој контекст тој само ги нагласува празнината и загубата што не може да се надомести.
Ова не е само стихови, ова е сведоштво на болката на еден уметник, кој ја изразува својата тагата за загубените животи. Иако не можеме да ја вратиме трагедијата назад, можеме да ја почувствуваме таа болка низ поезијата на Никола Перевски Пере, кој со своите зборови ја предава истата тагичност што ги погоди сите кои беа дел од овој страшен настан.
Ќе продолжиме да се сеќаваме, ќе продолжиме да жалиме, но ќе продолжиме и да ги славиме животите кои во еден миг беа изгаснати во пепелта на трагедијата.
Текст: Бојана Стојменовиќ
Фото: Инстаграм
