Table of Contents
Наместо безгрижно дружење со врсниците, едно 13-годишно момче се вратило дома со повреди што, според сведоштвото на неговата мајка, биле последица на брутален напад од група малолетници. Случајот се случил ноќта на 18 октомври на плоштадот „Делфина“ во скопската населба Влае, а деталите што подоцна ги раскажала мајката за „Скопје1“ предизвикаа вознемиреност и остри реакции.
Најпотресен е стравот со кој детето се обидело да ја одврати мајка си од пријавување на случајот во полиција.
Ако пријавиш, мамо, повторно ќе се случи истото“, ѝ рекло момчето, според нејзиното сведоштво пренесено од „Скопје1“.
Овие зборови отвораат сериозно прашање: колку деца живеат во страв дека барањето помош може да ги изложи на ново насилство?
Го турнале во круг, а потоа почнале да го удираат
Според раскажувањето на мајката за „Скопје1“, во нападот учествувале околу 15 до 20 малолетници, претежно на возраст од околу 16 години. Таа тврди дека нејзиниот син бил опколен, турнат во круг и удрен шлаканица, по што врз него се нафрлиле и другите деца.
Почнале да си го подаваат како да е топка, да го фрлаат од еден крај на друг“, раскажува мајката, опишувајќи го моментот кога, според нејзиното сведоштво, нападот прераснал во групно тепање.
Таа тврди дека момчето било удирано со тупаници и клоци, а бил употребен и метален боксирач. Во еден момент, според нејзиното раскажување, неколкумина го притиснале до дрво и го држеле додека други продолжувале да го удираат.
Другарите на момчето, кои биле на приближно иста возраст како него, не успеале да го заштитат од побројната група. Според мајката, едно од децата се обидело да му помогне да стане, но и тоа било турнато.
Мајката наведува дека нејзиниот син се здобил со отоци, модринки, крвни подливи и повреди на главата, како и со оштетувања на два заба.
Важно е да се нагласи дека деталите за бројот на учесниците и употребата на метален боксирач засега се дел од нејзиното сведоштво, а не од јавно потврдените детали во полициското соопштение.
Се обидел да ја скрие вистината од мајка си
Сомнежот дека нешто сериозно се случило се појавил кога момчето престанало да ѝ одговара на телефонските повици. Кога конечно се вратило дома, според мајката, не сакало да ја соблече јакната и ја држело качулката на главата.
Кога ја тргнало, таа забележала крв, модринки околу окото и изразен оток.
Првично, детето се обидело да го прикрие нападот, раскажува мајката. Ѝ кажало дека се повредило при турканица во автобус и пад. Но, сомневајќи се дека зад повредите се крие нешто посериозно, таа стапила во контакт со еден од неговите другари и дознала за нападот.
Стравот на момчето не бил само последица на она што веќе го преживеало. Тоа се плашело дека пријавувањето може да предизвика нов напад.
Мајката, сепак, одлучила да побара помош од институциите.
Но не можам да дозволам детето да ми живее во страв. Апсолутно не можам“, изјавила таа за „Скопје1“.
Наместо да праша како е повреденото дете, мајка на еден од осомничените ја прашала зошто пријавила во полиција
Дополнителна вознемиреност предизвикало и она што, според сведоштвото на мајката на нападнатото момче за „Скопје1“, се случило по пријавувањето на случајот. Таа тврди дека мајката на едно од децата осомничени за нападот ѝ се јавила, но наместо да се интересира за состојбата на повреденото момче, реагирала со прашање како не ѝ било срам да го пријави случајот во полиција.
Според ова сведоштво, наместо загриженост за последиците од насилството и за здравјето на детето, разговорот бил насочен кон самото пријавување на инцидентот.
Овој детаљ отвора особено чувствително прашање за родителската одговорност: како треба да реагира еден родител кога неговото дете е осомничено дека повредило друго дете? Дали приоритет треба да биде одбраната на сопственото дете по секоја цена или обидот да се дознае што навистина се случило и да се спречи повторување на насилството?
Пријавувањето на напад не треба да биде причина жртвата или нејзиното семејство да се чувствуваат виновни. Напротив, кога постои сомнение за сериозно насилство, утврдувањето на фактите и соодветното постапување на институциите се неопходни за заштита на сите деца.
Поврзани објави
Сепак, важно е да се нагласи дека станува збор за наводи изнесени од мајката на нападнатото момче во медиумска изјава, а не за независно потврден опис на разговорот. Одговорноста за нападот и околностите под кои се случил треба да бидат утврдени во соодветна постапка.
Вознемирувачки наводи за насилство на плоштадот „Делфина“
Дополнителна загриженост предизвикале информациите што, според мајката, ги слушнала за наводна практика на групирање малолетници на плоштадот. Таа тврди дека во јавноста кружат сознанија оти се формирал круг во кој бил тепан оној што случајно ќе поминел низ него.
Кружи таа варијанта дека на самиот плоштад ‘Делфина’ се формира некој круг и кој случајно ќе помине во тој круг, добива ќотек“, изјавила мајката за „Скопје1“.
Таа потврдила дека и овие информации ги споделила со полицијата, со надеж дека ќе бидат преземени соодветни мерки.
Сепак, засега нема независна потврда дека на плоштадот постои организирана практика на вакво насилство, ниту дека наводите се однесуваат на истата група што го нападнала момчето. Станува збор за информации што мајката ги пренесува врз основа на она што го слушнала.
Нејзината загриженост, сепак, го наметнува прашањето дали јавните простори во кои децата треба безбедно да се дружат стануваат места каде што стравот од врсниците ја ограничува нивната слобода.
МВР го потврди нападот: Се преземаат мерки
Од Министерството за внатрешни работи за „Скопје1“ потврдиле дека случајот бил пријавен на 18 октомври во 15:30 часот.
На 18.10.2026 во 15:30 часот во СВР Скопје 39-годишна жена пријави дека околу 00:30 часот на подрачјето на Влае нејзиниот малолетен син бил физички нападнат од група малолетници од кои некои од нив ги познавал, а бил употребен и тврд предмет. Се преземаат мерки за расчистување на случајот“, соопштиле од МВР.
Во официјалниот одговор не се наведени точниот број на напаѓачи и степенот на повредите. Според неофицијалните информации објавени од „Скопје1“, дел од децата осомничени за нападот веќе биле повикани во полициска станица.
Мајката се надева дека снимките од безбедносните камери во околината ќе помогнат да се утврдат околностите на инцидентот и идентитетот на сите учесници.
„Каде ни се децата и што носат со себе?“
Покрај стравот за безбедноста на својот син, мајката предупредува и на психолошките последици од нападот. Според неа, детето сега се плаши да излезе од дома, а семејството планира да побара стручна психолошка помош.
Стравот е голем, не само кај него, туку и кај нас како родители“, изјавила таа за „Скопје1“, посочувајќи дека семејството ќе побара помош за полесно да се справи со траумата.
Нејзината порака е упатена и до другите родители, кои треба да знаат каде се нивните деца, со кого се дружат и дали носат предмети со кои може да повредат некого.
Треба да се запрашаме каде ни се децата, што носат со себе и дали се свесни што можат да направат. Секој треба да ги сноси последиците од своите постапки. И моето дете да направело такво нешто, би требало да одговара“, порачала мајката.
Врсничкото насилство не е изолиран проблем
Случајот во Влае доаѓа по низа други пријавени инциденти во Скопје, во кои малолетници биле физички нападнати од свои врсници. Во некои случаи насилството се случувало во училишни дворови и паркови, а дел од нападите биле снимани и објавувани на социјалните мрежи.
Во март годинава, јавноста беше вознемирена и од случаите со 13-годишно девојче од Ѓорче Петров, кое било нападнато во два одделни настани. Според претходните медиумски извештаи, полицијата поднела кривични пријави против четири малолетнички, а потоа и против шест родители поради сомнение за запуштање и малтретирање дете.
На 31 август во Чаир, 13-годишно момче беше прободено со нож во пределот на срцето при пресметка меѓу две групи. И овој случај ја покажа сериозноста на насилството во кое учествуваат малолетници.
Повторувањето на ваквите настани не треба да се сведе само на прашањето за казната што ќе ја добијат сторителите. Потребни се и навремено препознавање на ризичното однесување, соодветна родителска грижа, поддршка од училиштата и институциите и механизми што ќе ги охрабрат децата да пријавуваат насилство без да стравуваат од одмазда.
Кога едно дете се плаши да каже што му се случило, проблемот не завршува со физичките повреди. Стравот може да продолжи и долго по нападот, да влијае врз неговата самодоверба, односите со врсниците и чувството на сигурност.
Затоа, прашањето што го отвора случајот во Влае е многу пошироко од еден инцидент: како да се спречи насилството пред да се случи и како да се обезбеди секое дете да знае дека има право на заштита?
Одговорноста не е само на семејствата на жртвите. Таа подразбира и истрага што ќе ги утврди фактите, институционално постапување и општество што нема да го оправдува насилството со зборовите дека станува збор за „детска работа“.
Тврдењата за точниот број на напаѓачи, употребата на метален боксирач и наводната практика на тепање деца во круг се пренесени како сведоштво на мајката за „Скопје1“ и не се независно потврдени во официјалното соопштение на МВР. За сите вклучени малолетници важи претпоставката на невиност до утврдување на одговорноста во соодветна постапка.
Видео: Инстаграм
