Психологот и психотерапевт Елена Џебр неодамна сподели исповед од една мајка – нејзина пациентка – која испраќа силна порака за приоритетите, родителството и животот
Понекогаш ни е потребна само една реченица за да застанеме, да погледнеме околу себе и да сфатиме колку често се оптоваруваме со нешта што, всушност, воопшто не се најважни.
Психологот и психотерапевт Елена Џебр неодамна сподели исповед од една мајка – нејзина пациентка – која испраќа силна порака за приоритетите, родителството и животот. Џебр, која во својата работа често ги поврзува психологијата и секојдневните животни искуства, ја опишува оваа приказна како потсетник дека понекогаш толку многу се обидуваме да го држиме животот под контрола, што забораваме да го живееме.
Мајката зборувала за својата ќерка, девојче кое поради здравствен проблем не може да си игра и да функционира како повеќето деца на нејзина возраст.
И токму затоа, една навидум сосема обична детска активност за неа станала нешто за кое би дала сè.
„Би дала сè за мојата ќерка да може да отвора фиоки и да растура.“
Реченица која боли.
Затоа што за некој родител, детето што отвора фиоки, ги вади работите од нивното место, прави неред и остава играчки насекаде низ домот може да биде причина за нервоза. Но за оваа мајка, токму тој неред би бил знак дека нејзиното дете е добро. Дека може да трча, да истражува, да допира, да си игра, да прави детски бељи. Она што некому му изгледа како хаос, на друг може да му изгледа како најголемата можна среќа.
Домот може да почека. Детството не може. Во секојдневието лесно се губиме во ситниците.
Треба да се исчисти куќата.
Треба да се намести креветот.
Треба играчките да бидат собрани.
Треба сè да биде на свое место.
И додека трчаме од една обврска кон друга, често забораваме дека животот не се случува кога сè ќе биде завршено.
Животот се случува сега.
Џебр токму затоа ја издвојува мислата:
„Ако сè е приоритет, ништо не е приоритет.“
Оваа реченица можеби звучи едноставно, но во неа се крие важна лекција. Ако секоја ситница ја доживуваме како итна, ако секој неред мора веднаш да биде среден и ако постојано чувствуваме дека мораме да имаме контрола врз сè, ризикуваме да го пропуштиме она што навистина има вредност.
Зашто домот секогаш ќе има нешто за средување.
Ќе има неизмиени садови.
Ќе има алишта за диплење.
Поврзани објави
Ќе има прашина.
Ќе има играчки на подот.
Но детството на нашите деца нема да трае засекогаш.
Колку често го бркаме совршенството наместо животот?
Оваа приказна не е само за родителите. Таа е за сите нас.
За начинот на кој постојано се обидуваме да го организираме животот до последен детаљ. За потребата сè да биде под контрола, средено, испланирано и „како што треба“.
Понекогаш си велиме: само уште ова да завршам, па ќе седнам.
Само уште куќата да ја средам.
Само уште оваа обврска.
Само уште малку да го доведам животот во ред.
И така, деновите поминуваат.
А вистината е дека секогаш ќе постои нешто што треба да се направи. Животот, од друга страна, нема бесконечно време за живеење.
Затоа можеби понекогаш треба да го оставиме нередот да почека. Да не се налутиме за истурената вода. Да не се нервираме поради играчките на подот. Да не чувствуваме вина ако денот не бил продуктивен.
Да седнеме.
Да го прегрнеме детето.
Да го слушаме неговото смеење.
Да бидеме присутни.
Бидејќи еден ден можеби токму тие „хаотични“ моменти ќе ни бидат најскапоцените спомени.
И можеби најважното прашање што треба почесто да си го поставуваме не е: „Што уште треба да завршам?“, туку: „Што е навистина важно во овој момент?“
Зашто ако сè ни е приоритет, можеби несвесно сме заборавиле што навистина ни е најважно.
