На тебе, кои ме носевте под моето срце девет месеци. На тебе, кои ме роди и ми даде име, дека не треба да го носам од никого и дека сите не би го избрале за мене, дека треба да сум своја.
Те држев за фустанот додека не наполнив седум години, и плачев кога и да одите на работа. На десет, спиев со твојата ноќница. До осумнаесет години едвај спиев надвор од дома неколку пати.
Замисли, никогаш не ти кажав дека како да бев во темница во полната куќа кога секогаш излегував од училиште рано, а ти не беше таму. И тоа беше најубавото утро секој пат кога ќе го слушнам твојот глас после мојот сон.
Отсекогаш сум велела дека изгледам како тато, и јас сум всушност се повеќе и повеќе иста како тебе. Малку загрижена, претпазлива и колеблива. Планирам брзо, но исклучувам уште побрзо и заборавам на лошата страна на луѓето. Замисли, никогаш не ти кажав колку бев среќна кога бев со тебе. За тебе, која си столб и основа и покрив. На тебе без кои куќата би се срушила во еден момент и без која тишината би продолжила. Поради тебе, куќата мирисаше на тесто, овошје, торта, кафе и чај. Поради тебе, постелнината мирисаше на никој друг – сонцето, рацете и мирот. Исцеди илјадници овоштија и зготви многу чаеви и којзнае колку ноќи спиеше седејќи пред моите нозе. Илјадници пати се разбуди од твојот немирен сон за да видиш дали е се во ред со мене. Помина безброј недели во готвење, пакувања, чорби. Ми даде сè и го заштити нашиот дом.
Замисли, мамо, никогаш не сум ти кажала, но ти си најубавиот мирис од моето детство. Мојата куќа ќе биде таму каде што си цел живот.
Автор: Дајана Грубишиќ
Извор: zelenaucionica
