На 40 години искуството веќе зборува погласно од импулсите на младоста. Умот работи на друга фреквенција и се чини дека тие 20-годишници остануваат неразбрани од нас. Не е како да не сме биле таму. Сега размислуваме не само од перспектива на девојчињата, туку и од перспективата на жената, мајката, сопругата, онаа која ги доживеала тие тешки раскинувања, онаа која била разведена или барем размислувала за развод во одреден момент од нејзиниот брак.
Научивме да кажеме „Не“ без да продолжи реченицата, успеавме да се наметнеме повеќе на работното место отколку во 20-тите години и повеќе не им дозволуваме на мажите да го прават со нашето достоинство она што беше сосема нормално пред 15 години.
Родивме, воспитавме деца, колку успешно ќе покаже времето, но важно е што го поминавме тој тест што не прави вистински жени. И тоа е причина за гордост, дури и ако е нешто безначајно за светот.
Но, најважното нешто што го научивме како мудрост на 40 години е она што сакаме да ни го даде мажот до нас…
Без разлика дали тоа е сопругот со кој се венчавме веднаш по завршувањето на средното училиште и со кој останавме до крајот на животот. Или онаа втора шанса после разводот, со која уште не се осмелуваме да потпишеме. Без разлика дали се работи за љубовникот, забранетата љубов, студентската симпатија, со кои сè уште одржуваме контакт…
Текстот продолжува на следната страна
